Amerykanie o „Ołowianych dzieciach”: niezłomna Kulig od Pawlikowskiego

„Ołowiane dzieci” to serial inspirowany życiem dr Jolanty Wadowskiej-Król. Lekarka zdecydowała się nagłośnić masowe przypadki ołowicy wśród dzieci mieszkających w pobliżu Huty Szopienice.

„Ołowiane dzieci” i Ameryka

„Istnieje pewien podgatunek opowieści, który lubię nazywać »dramatem skażenia« – opowieści o korporacyjnych lub biurokratycznych nadużyciach, często oparte na prawdziwych wydarzeniach, przepuszczone przez filtr nieustępliwych wysiłków jednej lub kilku uczciwych osób, by ujawnić tajne informacje i pociągnąć do odpowiedzialności osoby wpływowe” – pisze recenzent i zestawia polską produkcję z „Czarnobylem”.

Pada też porównanie z „Toxic Town”, a także ambiwalentna uwaga: „serial ledwo wybija się ponad czołówkę, jeśli chodzi o tempo. Ale jako cierpliwy wgląd w mroczny rozdział polskiej historii, o którym mało kto poza granicami kraju wie, warto się nim zainteresować”.

Czytaj więcej

Film

„Ołowiane dzieci” od dziś na Netfliksie. To serial inspirowany prawdziwą śląską historią

Od dziś na Netfliksie można oglądać serial „Ołowiane dzieci”. To historia inspirowana postacią Jo...

Akcja filmu w reżyserii Macieja Pieprzycy rozgrywa się w latach 70. XX wieku w komunistycznej Polsce, w małej dzielnicy Szopienice w Katowicach; to skromna, robotnicza społeczność, której głównym źródłem przemysłu jest pobliska huta (górująca nad błotnistymi ulicami, z kominami buchającymi czarnym dymem w przerażających, generowanych komputerowo strużkach). Dzieci bawią się w błocie, piją wodę, pływają w pobliskich basenach – a wokół postaci, które widzimy, unosi się niepokojący pył zawieszony. Dzieci zaczynają chorować, cierpiąc na coś, co wydaje się anemią; niemowlęta rodzą się martwe.

Wtedy – pisze amerykański recenzent – „Pojawia się Jolanta Wadowska-Król (Joanna Kulig, niezłomna postać z filmów Pawła Pawlikowskiego), uparta młoda lekarka, której mąż (Sebastian Pawlak) pracuje w pobliskim szpitalu. Zaniepokojona rozprzestrzenianiem się choroby wśród swoich dzieci, Jola rozpoczyna śledztwo i szybko wskazuje na hutę jako źródło ich cierpienia”.

Jak pokazuje sześć odcinków, Jola będzie musiała zmierzyć się z nieustępliwością wynikającą z biurokratycznego impasu, niechęci państwa policyjnego, a nawet osobistej apatii. 

„Niewygodne pytania Joli zaczynają drażnić zarówno lokalne biuro polityczne (…), jak i jej sąsiadów, których utrzymanie i kariera zależą od zatrudnienia w hucie. (…) Nie ma wątpliwości, jak daleko sprawa zajdzie od samego początku: serial rozpoczyna się, gdy Jola zostaje zaciągnięta na złomowisko, gdzie funkcjonariusz SB grozi jej bronią. Ale to dowód determinacji Joli i niezliczonych sił, z którymi musi się zmierzyć, próbując chronić przyjaciół i sąsiadów (…), nie wspominając o ciągłym strachu, że jej własne nienarodzone dziecko może odczuć jego skutki”.

Krytyk pisze, że reżyseria Pieprzycy jest jasna, przekonująca i dyskretna, co pasuje do dość utylitarnego scenariusza. Echa „Czarnobyla” obfitują w ponurej kinematografii, skromnych kostiumach z epoki i „przygnębiającym profesjonalizmie aktorów”.

Joanna Kulig i Michał Żurawski

„Kulig, podobnie jak Jola, wyróżnia się odważniejszą i bardziej osobliwą osobowością niż jej koledzy z obsady, co czyni ją niezwykle przekonującą główną bohaterką (…) Jest mile widzianą iskierką osobowości wśród ponurych twarzy wokół niej, z wyjątkiem Huberta Niedzieli (Michał Żurawski), oficera SB”.