Film Johannesa Stjarne Nillsona i Ola Simonssona zaczyna się jak biograficzny dokument. Najpierw widać czarno-białe kadry z życia Warnebringów, rodu z pięknymi muzycznymi tradycjami. Emanują spokojem i szczęściem.
Jednak dla Amadeusza (Bengt Nillson) rodzinne dziedzictwo to najgorszy koszmar. Co z tego, że otrzymał imię na cześć genialnego kompozytora, skoro nie ma słuchu, a na dodatek – z powodu muzyki – nabawił się kompleksów. Jego brat jest wybitnym dyrygentem. On dochrapał się stanowiska detektywa w szeregach szwedzkiej policji. Zgorzkniały, prowadzi rutynowe śledztwa. Najchętniej zakazałby wszelkich form grania.
Tymczasem w jego mieście zaczyna grasować nietypowa partyzantka. Pięciu perkusistów pod wodzą studentki wyrzuconej z konserwatorium atakuje instytucje publiczne, traktując je jak scenę dla szalonych koncertów. Grają na tym, co jest pod ręką. W banku wydobywają dźwięki z niszczarki do papieru. Na placu budowy ich łupem pada m.in. młot pneumatyczny. W szpitalu – jeden z pacjentów.
Warnebring wkracza do akcji, by ukrócić szerzący się chaos.
