Orzecznictwo

Tylko po dobrowolnej wyprowadzce, wolno wymeldować

Fotorzepa, Michał Walczak Michał Walczak
Opuszczenia miejsca pobytu stałego z powodu przymusu fizycznego czy psychicznego nie można uznać za pozostawienie dotychczasowego miejsca pobytu stałego
[b]Tak postanowił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w wyroku z 9 września 2010 r., II SA/Ol 540/10[/b]
[srodtytul]Jaki jest problem[/srodtytul] S.A. wniósł o wymeldowanie swojej żony I.A. z miejsca pobytu stałego. Burmistrz orzekł o odmowie wymeldowania z powodu braku przesłanek zastosowania art. 15 ust. 2 [link=http://www.rp.pl/aktyprawne/akty/akt.spr;jsessionid=A2562C4350BC7A4F01AE342BF1A14AD8?id=182546]ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych[/link], który stanowi podstawę do wydania decyzji o wymeldowaniu. Działanie I.A. nie posiadało przymiotu działań dobrowolnych, ale było następstwem lęku przed agresywnym zachowaniem męża. Opuszczenie mieszkania nastąpiło w chwili, kiedy mężczyzna powrócił do lokalu po odbyciu kary pozbawienia wolności za znęcanie się nad rodziną. Ponieważ odwołanie nie odniosło skutku, sprawa na skutek skargi trafiła do sądu.
[srodtytul]Skąd to rozstrzygnięcie[/srodtytul] WSA orzekł, że skarga nie jest zasadna. Przypomniał, że na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych organ wydaje – na wniosek strony lub z urzędu – decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad trzy miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Trzeba zatem ustalić, czy wnioskowana do wymeldowania osoba opuściła miejsce pobytu stałego, przy czym przesłanka ta jest spełniona, jeżeli opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne. Dla zaistnienia tej przesłanki konieczne jest, aby fizycznemu przebywaniu osoby w innym miejscu towarzyszyły wola opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu oraz zamiar stałego związania się z nowym miejscem, urządzenia w nim swego trwałego centrum życiowego. Dla oceny zamiaru istotne znaczenie ma z kolei to, czy okoliczności faktyczne potwierdzają wolę osoby, czy też pozostają z nią w sprzeczności. Do okoliczności takich należą między innymi: sposób opuszczenia lokalu, koncentracja interesów życiowych w danym miejscu (przebywanie w nim w sensie fizycznym, praca, nauka itp.), a także obiektywna możliwość realizacji woli przebywania w nim. Sąd stwierdził, że I.A. opuściła miejsce pobytu stałego w lokalu mieszkalnym, jednakże opuszczenie miejsca pobytu stałego nie było dobrowolne i nie miało charakteru trwałego. Samo przebywanie przez uczestniczkę postępowania w innym lokalu nie świadczy jeszcze o zamiarze trwałego opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego. Tymczasem opuszczenie lokalu powinno być dobrowolne, połączone z zabraniem wszystkich swoich rzeczy z zajmowanego lokalu i skoncentrowaniem swojego centrum życiowego poza miejscem pobytu stałego. W tej sprawie również te przesłanki nie zaistniały. W sprawie brak także znamion trwałości w opuszczeniu spornego lokalu. Rezygnacja z prawa do przebywania w nim musi nastąpić w sposób wyraźny, poprzez złożenie stosownego oświadczenia woli oraz odpowiednie zachowanie.
Źródło: Rzeczpospolita

REDAKCJA POLECA

NAJNOWSZE Z RP.PL