Historia

Cesarz rzymski narodu niemieckiego

Otto i jego pierwsza żona Edyta angielska, posąg z katedry św. Maurycego i św. Katarzyny w Magdeburgu
AKG/East News
Otto I urodził się 23 listopada 912 r., a zmarł 7 maja 973 roku. Pochodził z rodu książąt saskich Ludolfingów. W 936 roku został królem monarchii wschodniofrankijskiej (Niemcy), a w 962 roku cesarzem rzymskim
Otto I, urodzony 23 listopada 912 roku, zgodnie z wolą zmarłego ojca Henryka I Ptasznika 7 sierpnia 936 roku koronował się na króla niemieckiego. Kronikarz saski Widukind z Korwei opisał ceremonię, która odbyła się w dawnej cesarskiej stolicy Akwizgranie. Zaczęła się przed słynną kaplicą, którą kazał wznieść Karol Wielki. Tam nowemu monarsze hołd złożyli książęta i możnowładcy niemieccy. Uroczystościom przewodził arcybiskup Moguncji, asystowali mu zaś arcybiskupi Kolonii i Trewiru.
Duchowni wprowadzili Ottona do świątyni, by namaścić go świętymi olejami. Arcybiskup moguncki zwrócił się do zgromadzonych: „Patrzcie, prowadzę wam Ottona! Wybrał go Bóg, pan Henryk wyznaczył go na władcę, a teraz wszyscy książęta wybrali go na króla”. Wybór miejsca koronacji nie był przypadkowy, gdyż dalekosiężnym celem władcy był powrót do tradycji politycznych Karola Wielkiego. Tymczasem Otto I kontynuował ojcowską politykę konsolidacji królestwa, wiążąc niemieckie księstwa i władztwa ze swoim rodem. Zięciowi Konradowi Czerwonemu nadał Lotaryngię, bratu Henrykowi – Bawarię, synowi Ludolfowi, desygnowanemu na następcę tronu – Szwabię. Ważną częścią systemu władzy był Kościół, dlatego król oddał najmłodszemu bratu Brunonowi arcybiskupstwo kolońskie, a najstarszemu, ale nieślubnemu synowi Wilhelmowi – mogunckie.
Mimo to władza Ottona I dwukrotnie była poważnie zagrożona. W latach 937 – 941 uparcie spiskował przeciw niemu brat Henryk. Widukind opowiada o planach skrytobójstwa: król miał zostać zamordowany u wejścia do kościoła podczas świąt wielkanocnych. Sprzysiężenie zostało wykryte, zamachowcy uwięzieni i straceni, tylko Henrykowi udało się zbiec. Dopiero matka władcy, królowa wdowa Matylda, pogodziła skłóconych braci, Otto I przebaczył Henrykowi i aby choć częściowo zaspokoić jego ambicje, dał mu w lenno Bawarię. Natomiast w 953 roku kolejny konflikt w rodzinie królewskiej omal nie rozbił państwa. Paradoksalnie jego przyczyną były sukcesy Ottona I na Półwyspie Apenińskim. Oto w 950 roku uzurpator Berengar II uwięził królową wdowę Adelajdę, spadkobierczynię praw do włoskiej korony. Otto I wykorzystał to – w następnym roku wyruszył do Italii, pokonał Berengara II, poślubił Adelajdę i został królem Włoch. Wydatnie wzmocniło to jego aspiracje do korony cesarskiej, ale zarazem zaniepokoiło następcę tronu Ludolfa, który obawiał się odsunięcia przez potomstwo ojca i macochy. Kiedy zimą z 952 na 953 rok Adelajda urodziła Ottonowi I pierwszego syna, książę szwabski wszczął bunt, do którego przyłączył się Konrad Czerwony. Poparło ich wielu możnych. Rozgorzała wojna domowa, co próbowali wykorzystać Węgrzy. Jednak Otto I szybko uśmierzył bunt i pobił Madziarów na Lechowym Polu, zresztą z wielką pomocą Konrada Czerwonego, który wówczas poległ. Otto I prowadził ekspansję na ziemie Słowian Połabskich. Na podbitych terytoriach tworzył niemieckie marchie, m.in. miśnieńską i wschodnią. Narzucił też zwierzchnictwo książętom czeskim oraz naszemu Mieszkowi I. Ważnym elementem polityki wobec Słowian było założenie w 968 roku arcybiskupstwa w Magdeburgu, które miało prowadzić misję wśród Słowian i któremu miały podlegać nowo założone biskupstwa na ziemiach słowiańskich.Po pokonaniu Węgrów i ujarzmieniu Słowian Otto I zrealizował cel swego życia. W 961 roku poprowadził najważniejszą kampanię wojenną: odpowiadając na wezwanie papieża, wkroczył z armią do Italii, zmuszając Berengara II do posłuchu. W styczniu 962 roku wojska Ottona I zajęły Rzym, a 2 lutego papież Jan XII koronował króla niemieckiego na cesarza. Od tej pory odnowione cesarstwo rzymskie było ściśle powiązane z monarchią niemiecką i przetrwało aż do 1806 roku.
Źródło: Rzeczpospolita

REDAKCJA POLECA

NAJNOWSZE Z RP.PL