Marek Domagalski: Najpierw zmiany ministrów, potem ich obowiązków

Konstytucja nie mówi tego wprost i trzeba ją wykładać. Jej art. 151 stanowi, że premier, wicepremierzy i ministrowie, obejmując urząd, składają „wobec prezydenta RP przysięgę". Kluczowe są w tym przepisie i przysiędze dwa zwroty: „obejmując urząd" i „wobec prezydenta", które znaczą, że ta szczególna czynność odbywa się wraz z objęciem urzędu (nie wcześniej i nie później). Po drugie, że zarówno minister, jak i prezydent muszą być w jednoczesnym kontakcie słownym i wzrokowym, minister składa bowiem oświadczenie „wobec prezydenta".

I tu konstytucjonaliści zaczynają się różnić. Zdaniem prof. Marka Chmaja z Uniwersytetu SWPS nie wchodzi w rachubę zdalne złożenie ślubowania lub nie przed prezydentem (ale np. przed którymś z jego ministrów), a tym bardziej wysłania roty ślubowania prezydentowi. Takie pomysły były, kiedy prezydent Andrzej Duda odmawiał zaprzysiężenia trzech sędziów TK, ale nigdy po nie nie sięgnięto. I trafnie, bo tam przeszkodą była niezgoda prezydenta, a bez niego nie byłoby przysięgi.

Z kolei prof. Ryszard Piotrowski z UW uważa, że nie ma przeszkód, by powołać chorą osobę czy na kwarantannie zdalnie na ministra, ale bezwzględnie przy obecności prezydenta przez niezawodną komunikację audio i wideo.

Wydaje się, że warunkiem takiego powołania powinno być, że minister byłby w stanie kierować obejmowanym resortem, tym bardziej powstającym z połączenia z dwóch, co wymaga ekstrapracy. Ponieważ jednak zdalne ślubowanie ministra mogłoby w przyszłości posłużyć choćby za pretekst do podważania jego powołania, byłoby lepiej, gdyby zaprzysiężenie odbyło się klasycznie.