Dzielnicowy, który przebywa na chorobowym przez 442 dni musi odejść z Policji - wyrok NSA

Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podzielił tego zarzutu. Wskazał, że niezdolność policjanta do planowanej służby burzy określony porządek rzeczy i o ile ten stan nie ma znacznego rozmiaru, doraźnie jest możliwy do zaakceptowania. Sytuacja ulega jednak diametralnej zmianie, gdy absencja policjanta osiąga znaczne rozmiary, bowiem wykonywanie jego zadań spoczywa na barkach innych funkcjonariuszy, kosztem nadgodzin pracy i ograniczenia czasu odpoczynku po służbie. - Policjant przebywający długotrwale na zwolnieniach lekarskich nie jest dyspozycyjny, blokuje etat w jednostce uniemożliwiając jego obsadzenie funkcjonariuszem gwarantującym należyte wykonywanie zadań służbowych – wyliczył WSA. - Chodzi tu o bezwzględny obowiązek zapewnienia jak najbardziej efektywnego realizowania funkcji publicznych dla dobra Policji, Państwa i jego społeczeństwa – sprecyzował.

Na takim samym stanowisku stanął niedawno Naczelny Sąd Administracyjny (sygn. akt I OSK 40/18). Jego zdaniem funkcjonariusz Policji, który nie podejmuje służby i nie wykonuje żadnych obowiązków służbowych z uwagi na przebywanie na zwolnieniach lekarskich, przerywanych tylko krótkimi okresami obecności w służbie mimo stwierdzonej jego zdolności do pełnienia służby, nie może skutecznie powoływać się na swój interes. – Jego postawa wpływa bowiem negatywnie na organizację służby i dobro Policji oceniane przez pryzmat zadań tej formacji – zauważył sąd.

Istotne znaczenie dla NSA miała także konieczność zapewnienia prawidłowego funkcjonowania danej jednostki i efektywnego wykorzystania przydzielonych etatów, co niewątpliwie odpowiada intencjom prawodawcy w zakresie ochrony interesu służby (interesu społecznego). – W przypadku ciągłych zwolnień lekarskich, przy jednoczesnym braku przeciwwskazań zdrowotnych do pełnienia służby, to interes służby musi górować nad indywidualnym interesem funkcjonariusza – wyjaśniono.