Na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 16 [link=http://www.rp.pl/aktyprawne/akty/akt.spr;jsessionid=F9B4FC765EDF531FE6DB32A9864C8ABC?id=80474]ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176, ze zm.)[/link], wolne od podatku dochodowego są diety i inne należności za czas:
a) podróży służbowej pracownika,
b) podróży osoby nie będącej pracownikiem
- do wysokości określonej w odrębnych ustawach lub w przepisach wydanych przez ministra właściwego do spraw pracy w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej, z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju oraz poza granicami kraju.
Powyższe zwolnienie podatkowe odnosi się do świadczeń otrzymanych w związku z odbywaniem przez pracownika podróży służbowej.
W przypadku kierowców należy w pierwszej kolejności rozstrzygnąć, czy wykonywanie tego rodzaju pracy może być uznane za taką podróż (powołana w wystąpieniu uchwała Sądu Najwyższego z dnia 19 listopada 2008 r. dotyczy tej kwestii).
[b]Jeżeli zatem wykonywanie przez pracownika uzgodnionej między stronami pracy, która polega na stałym przemieszczaniu się na określonym obszarze, jest podróżą służbową w rozumieniu art. 77[sup]5[/sup] § 1 kodeksu pracy i pracownik może z tego tytułu otrzymywać diety, to świadczenia te będą korzystały ze zwolnienia w granicach określonych w art. 21 ust. 1 pkt 16 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.[/b]
Mając na uwadze, że kodeks pracy nie jest aktem prawa wchodzącym w zakres prawa podatkowego, Minister Finansów nie jest właściwy do jego interpretacji. Właściwym zatem jest Minister Pracy i Polityki Społecznej.
[i]Wydział Prasowy
Ministerstwo Finansów[/i]
