Zgodnie z § 19 rozporządzenia ministra pracy i polityki socjalnej z 8 stycznia 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad udzielania urlopu wypoczynkowego, ustalania i wypłacania wynagrodzenia za czas urlopu oraz ekwiwalentu pieniężnego za urlop (DzU nr 2, poz. 14 ze zm.) współczynnik służący do ustalenia ekwiwalentu za jeden dzień urlopu ustala się odrębnie w każdym roku kalendarzowym i stosuje przy obliczaniu ekwiwalentu, do którego pracownik nabył prawo w ciągu tego roku kalendarzowego.
Współczynnik ustala się, odejmując od liczby dni w danym roku kalendarzowym łączną liczbę przypadających w tym roku niedziel, świąt oraz dni wolnych od pracy wynikających z rozkładu czasu pracy w przeciętnie pięciodniowym tygodniu pracy, a otrzymany wynik dzieli się przez 12. Skoro wartość współczynnika zależy od liczby świąt, niedziel i dni wolnych od pracy wynikających z rozkładu czasu pracy w przeciętnie pięciodniowym tygodniu pracy, to w celu obliczenia tego współczynnika konieczne jest uprzednie ustalenie przez pracodawcę liczby takich dni na dany rok kalendarzowy.
Liczba świąt oraz niedziel wynika wprost z kalendarza. Natomiast liczba dni wolnych od pracy z tytułu przeciętnie pięciodniowego tygodnia pracy wynika z wymiaru czasu pracy, ustalonego na dany rok kalendarzowy, zgodnie z art. 130 kodeksu pracy Do końca grudnia 2010 r. przepisu tego wynikało, że liczba godzin do przepracowania wszystkich pracowników zatrudnionych w takim samym wymiarze czasu pracy była jednakowa. Tym samym także liczba dni wolnych od pracy z tytułu przeciętnie pięciodniowego tygodnia pracy była jednakowa dla wszystkich pracowników.
Jednak z 1 stycznia 2011 r. weszły w życie zmiany w obliczaniu wymiaru czasu pracy. Do art. 130 k.p. dodany został bowiem § 2
1
