Jak wynika z raportu firmy Kienbaum, polskie firmy zdecydowanie wolą mieć na dyrektorskich stanowiskach ludzi młodych i tańszych, a liczba dyrektorów generalnych po 50. roku życia gwałtownie maleje. Dlaczego nasze społeczeństwo tak bardzo hołduje młodości?

Anna Zawada:

Zepchnięciu świata starości w społeczny niebyt winna jest kultura masowa. W przekazach medialnych z trudem można znaleźć osobę starszą w tradycyjnej dla niej roli. Niektórzy starsi trochę się więc pogubili i próbują upodabniać się do ludzi młodych: naśladują ich nawyki, ubiór, słownictwo. I myślą, że idą z duchem czasu.

A nie idą?

Media kreują rzeczywistość, w której osoba starsza ma obowiązek czuć się młodo – widać to po reklamach farmaceutyków, kremów etc. Starsi próbują konkurować z młodymi, bo nie pogodzili się ze swą starością. A to niedobrze, bo starzenie się powinniśmy traktować jako coś normalnego, inaczej będzie uciążliwe dla nas i dla otoczenia.

Dlaczego dla otoczenia?

Kiedy starsi nie będą sami akceptować swej starości, nie będzie jej akceptować także i młodzież. A brak społecznej akceptacji procesu starzenia się powoduje pojawienie się zjawiska ageizmu – niechęci ludzi młodych do starszych.

Starość była kiedyś postrzegana inaczej?

Tak, jako wartość, a nawet więcej, jako zadanie moralne. Starsi odbierani byli jako osoby mające do przekazania ważne wartości społeczne, kulturę czy tradycję.

A to nie stereotyp, że dawniej starość była ceniona?