Uśmiechać się, a nie rechotać

Jacek Janczarski odszedł, a Sułek trwa nadal...

Sułek jest rzeczywiście niczym Lenin – wiecznie żywy. To prawdziwy fenomen, bo „Trójka” nadaje ciągle powtórki, a – jak świadczą listy – niektórzy słuchacze, zwłaszcza młodzi, sądzą, że to jest pisane na bieżąco. Historia starej panny, nieco egzaltowanej, zakochanej od lat w jakimś bęcwale, który nadal chodzi do szkoły podstawowej, wciąż śmieszy.

Inni reżyserzy chyba polubili tę parę, bo chętnie obsadzają was w roli małżeństwa?

Zawsze cieszę się z tych propozycji, bo świetnie współpracuje mi się z Krzysiem. W „Namiętnej kobiecie” we Współczesnym gramy małżeństwo i tu mam szczególną satysfakcję, bo po latach upokorzeń, jakie znosiłam jako Eliza, mogłam się wreszcie na Krzysiu odegrać.

Niebywały sukces Sułka zachęcił was do tego, by ruszyć z nim w Polskę?

Zaczęło się od pomysłu Janusza Kukuły, który jako szef Teatru Polskiego Radia zaproponował by na festiwalu Dwa Teatry w Sopocie przeczytać na żywo przygody naszych bohaterów. Miała być to impreza jednorazowa, ale widzowie prosili o więcej więc pomyśleliśmy o kolejnym scenariuszu opowiastek Jacka, z którymi dziś startujemy.