Teatr Syrena: Danuta Stenka przykuwa uwagę w Przebudzeniu

W cza­sie po­dró­ży do­oko­ła świa­ta za­gi­nął 20-let­ni Adam. Od mie­się­cy nie da­je zna­ku ży­cia, nie od­po­wia­da na e-ma­ile. Mat­ka chwy­ta się każ­dej szan­sy, szu­ka po­mo­cy u wróż­ki, go­to­wa jest wziąć udział w idio­tycz­nym te­le­wi­zyj­nym show, bo mo­że dzię­ki te­mu ode­zwie się ktoś, kto wi­dział Ada­ma. Ro­dzi­na po­wo­li oswa­ja się z my­ślą, że chło­pak nie ży­je. Ona kur­czo­wo trzy­ma się resz­tek na­dziei, choć jej upór sta­je się co­raz bar­dziej ir­ra­cjo­nal­ny.

Teatr Syrena - czytaj więcej

O ta­kich ro­lach jak w sztu­ce „Prze­bu­dze­nie" bry­tyj­skiej au­tor­ki She­lagh Ste­phen­son mó­wi się, że da­ją szan­sę na ak­tor­ski po­pis. Tę po­stać trze­ba zbu­do­wać, uka­zu­jąc roz­pacz i na­dzie­ję, de­pre­sję i go­to­wość do nie­ustan­nych dzia­łań, bez­brzeż­ną roz­pacz i upór po­łą­czo­ny z wia­rą. A przy tym ak­tor­ka gra­ją­ca Lię, mat­kę Ada­ma, nie­mal przez ca­ły czas nie scho­dzi ze sce­ny.

Huś­taw­kę na­stro­jów swej bo­ha­ter­ki Da­nu­ta Sten­ka po­ka­zu­je w za­dzi­wia­ją­cy spo­sób. Uni­ka skraj­nych emo­cji. Do kul­mi­na­cyj­nej sce­ny Lia jest wy­ci­szo­na, jak­by tłu­mi­ła w so­bie to, co naj­bar­dziej tra­gicz­ne. A jed­nak widz nie ma naj­mniej­szej wąt­pli­wo­ści, jak bar­dzo cier­pi.

Na ta­kie po­trak­to­wa­nie po­sta­ci mo­że sobie po­zwo­lić tyl­ko ak­tor­ka z oso­bo­wo­ścią. Nie mu­si nad­uży­wać eks­pre­sji, wy­star­czy, że zro­bi trzy kro­ki na sce­nie, a widz i tak pa­trzy tyl­ko na nią. Drob­nym ge­stem czy upo­rczy­wym ukła­da­niem tych samych ksią­żek na sto­le po­tra­fi od­dać psy­chicz­ny stan Lii.