R. Z. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie (sygn. akt III SA/Lu 215/12) skargę na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji, który odmówił przyjęcia odwołania od o orzeczenia dyscyplinarnego organu, tj. orzeczenia Komendanta Miejskiego Policji o wymierzeniu kary dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe.
Wstrzymanie wykonania orzeczenia dyscyplinarnego skarżąca motywowała przesłanką niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W jej ocenie w przypadku wykonania orzeczenia dyscyplinarnego – w sytuacji późniejszego uchylenia postanowienia o odmowie przyjęcia odwołania – nie będzie miała możliwości prawnej powrotu na to samo stanowisko służbowe, a jedynie na stanowisko równorzędne, a nawet niższe, gdy nie ma stanowiska równorzędnego. R.Z. powołała się przy tym na wydany już w jej sprawie rozkaz personalny przenoszący ją, w związku z orzeczeniem dyscyplinarnym, na niższe stanowisko służbowe i do niższej grupy zaszeregowania. Skarżąca twierdziła, iż po przeniesieniu, jej dotychczasowe stanowisko zostanie niezwłocznie obsadzone, a mało prawdopodobny jest jej powrót na równorzędne stanowisko, ponieważ wszystkie etaty są już obsadzone.
Orzekający w tej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zwrócił uwagę, że przedmiotem skargi nie jest orzeczenie dyscyplinarne o przeniesieniu na niższe stanowisko służbowe, ale postanowienie wyższego przełożonego dyscyplinarnego (Komendanta Wojewódzkiego Policji) o odmowie przyjęcia odwołania od orzeczenia dyscyplinarnego I instancji.
„Żądanie skarżącej zmierza w swej istocie do wstrzymania wykonania aktu, który nie jest przedmiotem zaskarżenia, a więc i nie jest przedmiotem kontroli sądu" – uznał sąd, który przypomniał, iż jego zadaniem w tej sprawie jest ocena legalności postanowienia o odmowie przyjęcia odwołania od orzeczenia dyscyplinarnego organu I instancji, natomiast nie ma prawa dokonać "przy okazji" weryfikacji orzeczenia dyscyplinarnego organu I instancji – zastępowałby bowiem tym samym w niedopuszczalny sposób organ drugiej instancji (wyższego przełożonego dyscyplinarnego).
Sąd stwierdził, iż dopiero ewentualne uwzględnienie skargi na postanowienie o odmowie przyjęcia odwołania i jego uchylenie, otworzy ponownie drogę do rozpatrzenia odwołania skarżącej od orzeczenia dyscyplinarnego, co oznaczać będzie konieczność merytorycznego rozpoznania sprawy dyscyplinarnej skarżącej przez wyższego przełożonego. Wówczas to, w wyniku ewentualnej skargi, przedmiotem kontroli sądu byłoby orzeczenie dyscyplinarne II instancji, a pośrednio, także orzeczenie I instancji.
