Bronisław Wildstein na portalu stefczyk.info pisze:

Czule objęte dwie sympatyczne kobiety, trzymają splecione dłonie na leżącym między nimi, uśmiechniętym chłopczyku. „Tak, to nasze dziecko” – ogłasza podpis. „Czas zrozumieć, że homoseksualne pary z dziećmi są wśród nas.”

To okładka „Newsweeka”, która odsyła do artykułu wewnątrz zajmującego się dramatyczną sytuacją homoseksualnych par wychowujących dzieci w Polsce. Ludzie tolerancyjni  powinni się wzruszyć i zrobić coś, aby poprawić komfort życia sympatycznym homoseksualistom i oszczędzić im niepotrzebnych kłopotów.

I zauważa:

Uderzające, że w melodramatycznym artykule „Newsweeka” cały czas czytamy o uczuciowych problemach lesbijskich mamuś. Dziecko występuje tam wyłącznie jako obiekt. Mamy potrzeby emocjonalne, mówią bohaterki, „mamy prawo” do dziecka.

Zdaniem publicysty:

To element kampanii, która ma doprowadzić do legalizacji związków partnerskich, potem, homoseksualnych „małżeństw” czego konsekwencją będzie dopuszczenie do adopcji przez nie dzieci, co „Newsweek” w sposób oczywisty postuluje.

Wszystko odbywa się w tonacji harlequina: eleganckie pary połączone ujmującymi uczuciami, którym w spełnieniu przeszkadzają tylko źli ludzie nie potrafiący zrozumieć, że to: „nasze dziecko”.

Wildstein podsumowuje:

Nie, drogie panie i panowie, to nie „wasze” dziecko! Dziecko musi mieć matkę i ojca. Nie występują w przyrodzie dwie mamusie lub dwóch tatusiów. Chcecie eksperymentować? Nie kosztem dzieci!

Mamy wystarczająco dużo spontanicznych eksperymentów społecznych, które pokazują jakim problemem jest wychowanie dzieci w ułomnych rodzinach. Chłopców pozbawionych ojców, w cierpiących na tę przypadłość amerykańskich środowiskach murzyńskich, wychowywały kochające mamy, babcie i ciocie. W skali społecznej okazywało się to jednak zdecydowanie nie wystarczać. Problemy, które rodzi taki stan rzeczy, były już wielokrotnie, wyczerpująco analizowane.