– Dlaczego obywatel niepełniący żadnych funkcji publicznych jest zmuszany wysłuchiwać w świetle kamer pytań zadawanych mu przez posła? – pytała, jednocześnie sama ostro recenzując komisję.

Jednak bardzo szybko się okazało, do czego potrzebne są pytania posłów. Sobiesiakówna w słowie wstępnym powiedziała, że o stanowisko w zarządzie Totalizatora zaczęła się starać po tym, jak 23 lipca 2009 r. przeczytała w „Rz” ogłoszenie o konkursie. Tymczasem komisja od samego początku swojego istnienia ma wiele dokumentów świadczących o tym, że plan zatrudnienia Sobiesiakówny w TS powstał już kilka miesięcy wcześniej. Dopytywana o to, zaczęła się wycofywać z własnej wersji.

W oświadczeniu stwierdziła też, że praca w TS miała być dla niej szansą na samodzielną realizację własnych ambicji, bez korzystania z „owoców pracy taty”. Kilkadziesiąt minut później opowiadała, że jej CV przekazał Mirosławowi Drzewieckiemu jej ojciec Ryszard. I to on umawiał jej wszystkie spotkania w tej sprawie. A były to spotkania z byłym prezesem Totalizatora i wpływowym urzędnikiem Ministerstwa Sportu.

Można przypuszczać, że nie każdy uczestnik konkursu miał takie wsparcie.