To sedno wyroku Trybunały Sprawiedliwości UE z 5 września 2012 r. w sprawie portugalskiego obywatela, wobec którego w 2006 r. w Lizbonie został wydany europejski nakaz aresztowania za handel środkami odurzającymi (sygn. C-42/11).
J. P. Lopes Da Silve Jorge z uwagi na to, iż zawarł w 2009 r. związek małżeński z obywatelką francuską, z którą zamieszkał we Francji, a ponadto został w 2008 r. zatrudniony na czas nieokreślony przez spółkę francuską jako kierowca, nie chciał zgodzić się się na wydanie organom portugalskim i wniósł o umieszczenie go w więzieniu we Francji.
Powołał się przy tym na przedmiotową podstawę odmowy wykonania europejskiego nakazu aresztowania, na poszanowanie jego prawa do życia prywatnego i rodzinnego ustanowionego europejską Konwencją o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności.
W związku z tym, że przepisy francuskie zastrzegają prawo odmowy wykonania nakazu aresztowania, jedynie w stosunku do osób poszukiwanych będących obywatelami francuskimi, sąd apelacyjny w Amiens skierował do Trybunału Sprawiedliwości pytanie w przedmiocie zgodności z decyzją ramową uregulowania francuskiego, które ogranicza możliwość odmowy wydania osoby w celu wykonania na jego terytorium kary pozbawienia wolności orzeczonej w innym państwie członkowskim jedynie do obywateli francuskich, wyłączając w sposób bezwarunkowy i automatyczny obywateli innych państw członkowskich, którzy przebywają lub zamieszkują we Francji.
W wydanym wczoraj wyroku Trybunał orzekł, że zasada niedyskryminacji ze względu na przynależność państwową sprzeciwia się uregulowaniu francuskiemu, które wyklucza w sposób bezwarunkowy i automatyczny możliwość odbycia kary we Francji przez obywateli innych państw członkowskich, którzy zamieszkują lub przebywają na jej terytorium.
