Taką opinię wyraziła rzecznik generalna Eleanor Sharpston (sygnatura akt C-542/09)

.

Komisja zaskarżyła do Trybunału przepisy prawa niderlandzkiego, które mówią, że aby uzyskać dofinansowanie studiów wyższych podejmowanych poza granicami Niderlandów, studenci powinni legalnie zamieszkiwać w Niderlandach przez okres co najmniej trzech z sześciu lat przed rozpoczęciem studiów za granicą. Wymóg ten stosowany jest do wszystkich studentów, bez względu na ich obywatelstwo.

Jak stwierdziła Komisja, ustanawiając taki wymóg zamieszkania, Niderlandy pośrednio dyskryminują pracowników migrujących, w szczególności pracowników przygranicznych oraz pozostających na ich utrzymaniu członków ich rodzin, naruszając tym samym przepisy prawa Unii.

Niderlandy uzasadniając swoją decyzję podkreśliły, że osoby pracujące w Niderlandach, ale zamieszkujące poza granicami tego państwa nie znajdują się w sytuacji porównywalnej do sytuacji pracowników niderlandzkich oraz pracowników migrujących zamieszkujących w Niderlandach. Z tego też względu istnieje obiektywna różnica pomiędzy tymi dwiema kategoriami osób.

Jadnak rzecznik generalna w opinii wydanej 16 lutego 2012 r. nie podzieliła ich stanowiska. Stwierdziła, że wymóg zamieszkania w sposób pośredni dyskryminuje pracowników migrujących, gdyż bardziej prawdopodobne jest, iż pracownicy niderlandzcy będą w stanie spełnić wymóg „trzech lat z sześciu" niż to, że spełnią go zamieszkujący w Niderlandach pracownicy migrujący.

Zdaniem Eleanor Sharpston wymóg przeszłego, obecnego lub przyszłego zamieszkania, z natury rzeczy będzie prawdopodobnie miał mniej odczuwalny skutek dla pracowników będących obywatelami danego państwa członkowskiego, niż dla pracowników migrujących znajdujących się w porównywalnej sytuacji.

Rzecznik ponadto dodała, że jeżeli państwa członkowskie udzielają swoim pracownikom dostępu do przywileju socjalnego, mają one obowiązek przyznania tego przywileju na takich samych zasadach pracownikom migrującym. Wszelkie ograniczenia nakładane ze względów finansowych powinny mieć jednakowe zastosowanie do pracowników krajowych i pracowników migrujących. Niderlandy nie mogą z tego powodu uzasadnić stosowania wymogu „trzech lat z sześciu" w stosunku do osób ubiegających się o dofinansowanie studiów wyższych poza granicami Niderlandów, powołując się na względy ekonomiczne.