To ważne rozstrzygnięcie, dotyczące wprawdzie obywatela Rumunii, ale mające znaczenie także dla wszystkich krajów (C-322/17).

Eugen Bogatu mieszka w Irlandii od 2003 r. Do 2009 r. wykonywał tam pracę najemną. Po jej utracie, przez rok (2009–2010) pobierał  zasiłek dla bezrobotnych - świadczenie o charakterze składkowym, gdyż - podobnie jak w Polsce - trzeba mieć odprowadzoną odpowiednią ilość składek na ubezpieczenie społeczne, by je otrzymywać. Od kwietnia 2010 r. do stycznia 2013 r. dostawał  świadczenie o charakterze nieskładkowym, a w latach 2013 – 2015  - świadczenie chorobowe.

Jeszcze w 2009 r. pan Bogatu złożył w Irlandii wniosek  o przyznanie świadczenia rodzinnego na dwoje swoich dzieci zamieszkałych w Rumunii.  Otrzymał je, ale  za wyjątkiem  okresu od kwietnia 2010 r. do stycznia 2013 r. Decyzja o odmowie  została uzasadniona obowiązującymi w Irlandii przepisami. W tym okresie wnioskodawca nie spełniał  przesłanek uzależniających prawo do świadczeń rodzinnych dla dzieci zamieszkałych w Rumunii: wykonywanie pracy najemnej w Irlandii lub pobieranie tam świadczeń o charakterze składkowym.

Eugen Bogatu uznał, że organy irlandzkie dokonały błędnej wykładni prawa Unii i  zaskarżył decyzję.

Sąd irlandzki, który rozpatruje spór, skierował do Trybunału Sprawiedliwości pytanie, czy unijne rozporządzenie w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego dopuszcza przyznanie osobie, której dzieci zamieszkują w innym państwie członkowskim, świadczenia rodzinnego w państwie członkowskim, w którym osoba ta zamieszkuje ta osoba, niezależnie od tego, czy osoba ta wykonuje w państwie zamieszkania pracę najemną lub pobiera  świadczenia pieniężne z powodu lub w następstwie wykonywania takiej pracy.

Trybunał przypomniał, że prawo do świadczeń rodzinnych, w tym dla członków rodziny zamieszkujących w innym państwie członkowskim, przysługuje zgodnie z ustawodawstwem państwa członkowskiego, w którym złożono wniosek, na takich zasadach, jakby rodzina wnioskodawcy mieszkała w tym państwie. Rozporządzenie  nie wymaga, by wnioskodawca miał szczególny status, zwłaszcza status pracownika najemnego, aby mieć prawo do świadczeń rodzinnych.

- Z kontekstu i celu rozporządzenia wynika, że świadczenia rodzinne dla dzieci zamieszkujących w innym państwie członkowskim, mogą być należne z różnych tytułów, a nie tylko z tytułu pracy najemnej - stwierdził TSUE.

Podkreślił, że  prawodawca Unii wyraził wolę  nieograniczania prawa do świadczeń rodzinnych do samych pracowników najemnych, lecz rozszerzenia tego prawa na inne kategorie osób, np. prowadzących działalność gospodarczą.