Nie od wszystkich świadczeń pracownik musi płacić

Różnego rodzaju świadczenia dla pracowników są przyczyną licznych sporów podatników i płatników z fiskusem. Ostatnio najwięcej z nich dotyczy dodatkowych abonamentów medycznych wykupywanych pracownikom przez firmy.

[b]Organy podatkowe uparcie twierdzą, że należy od nich odprowadzać podatek. Tymczasem w większości wyroków sądy uznają, że samo postawienie do dyspozycji podatnika możliwości skorzystania przez niego z usługi nie powoduje uzyskania przychodów. [/b]

To by oznaczało, że nie powinno być również podatku od organizowanego przez pracodawcę dojazdu do pracy (zatrudnione osoby nie mają przecież obowiązku z niego korzystać).

[srodtytul]MF: przychód da się ustalić[/srodtytul]

Kolejna przyczyna sporów to imprezy integracyjne. Tu także w ostatnich latach stanowisko fiskusa bardzo się zaostrzyło i nic nie wskazuje na to, aby miało się zmienić.

Świadczy o tym [b]interpretacja ministra finansów z 11 grudnia 2009 r. (DD3/033/106/KDJ/08/PK-1048)[/b], w której zmienił on wcześniejszą, korzystną dla wnioskodawcy, odpowiedź Izby Skarbowej w Poznaniu.

Pytanie dotyczyło spotkania integracyjnego dla pracowników. W pierwszej interpretacji organ podatkowy wskazał, że skoro nie ma możliwości określenia, w jakim stopniu poszczególni pracownicy korzystali z oferowanych świadczeń, to ich wartość nie jest ich przychodem.

Przesądza o tym brak możliwości zindywidualizowania świadczeń. Samo odnotowanie na liście obecności, którzy pracownicy brali udział w spotkaniu, nie wystarczy, bo uczestnicy mogli korzystać z usług (np. wyżywienia) w różnym zakresie.

W zmienionej odpowiedzi minister finansów uznał już jednak, że indywidualizacja świadczeń, jakie otrzymali pracownicy, a co za tym idzie kwota przychodu ze stosunku pracy, jaką uzyskali, jest możliwa do ustalenia (nie wskazał jednak, jak to zrobić).

Powołał się przy tym na[b] wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 czerwca 1998 r. (I SA/Ka 1719/96). [/b]

Z orzeczenia tego wynika, że ewentualne trudności towarzyszące indywidualizacji świadczeń na rzecz poszczególnych pracowników mają charakter drugorzędny i nie mogą wpływać na byt i zakres obowiązku podatkowego.

[srodtytul]Zakwaterowanie podwładnego[/srodtytul]

W niektórych sytuacjach firma zapewnia zatrudnionym osobom zakwaterowanie. Czy osiągają one z tego tytułu opodatkowany przychód?

Problemem tym zajmowała się [b]Izba Skarbowa w Bydgoszczy w odpowiedzi z 14 października 2009 r. (ITPB2/415-635/09/IL). [/b]

Z pytaniem zwrócił się przedsiębiorca świadczący usługi budowlane na terenie całego kraju. Wykonuje zlecenia w miejscowościach znacznie oddalonych od siedziby firmy.

Dlatego zamierza zapewnić pracownikom zakwaterowanie w hotelach pracowniczych lub kwaterach prywatnych. Jego zdaniem nie osiągną oni z tego tytułu przychodu, od którego powinni płacić podatek. Izba skarbowa zgodziła się z tym stanowiskiem. Wskazała jednak warunki, które muszą być spełnione, aby pracodawca jako płatnik nie musiał odprowadzać podatku.

Izba skarbowa wyjaśniła, że zgodnie z art. 12 ust. 1 [link=http://www.rp.pl/aktyprawne/akty/akt.spr?id=80474]ustawy o PIT[/link] za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń.

Na mocy art. 21 ust. 1 pkt 19 ustawy o PIT zwolniona od podatku jest wartość świadczeń ponoszonych przez pracodawcę z tytułu zakwaterowania pracowników w:

- hotelach pracowniczych,

- kwaterach prywatnych wynajmowanych na cele zbiorowego zakwaterowania – do wysokości nieprzekraczającej miesięcznie kwoty 500 zł.

[b] Zwolnienie to ma zastosowanie do pracowników, których miejsce zamieszkania jest położone poza miejscowością, w której znajduje się zakład pracy,[/b] a podatnik nie korzysta z podwyższonych kosztów uzyskania przychodów.

Ustawa o PIT nie wyjaśnia pojęcia „kwatera prywatna wynajmowana na cele zbiorowego zakwaterowania”. Z wykładni językowej wynika, że zwolnienie dotyczy kwater prywatnych będących zarówno lokalami mieszkalnymi, jak i pomieszczeniami w takich lokalach, które pracodawca zamierza wynająć w celu udostępnienia ich w tym samym czasie więcej niż jednemu pracownikowi. Decydujący jest więc cel działania pracodawcy.

Ustawodawca uzależnił więc prawo do zwolnienia od:

- rezygnacji pracownika ze stosowania podwyższonych kosztów uzyskania przychodów (zarówno w trakcie roku, jak i w rozliczeniu rocznym),

- rodzaju zakwaterowania, tj. w hotelach pracowniczych lub kwaterach prywatnych wynajmowanych na cele zbiorowego zakwaterowania,

- miejsca zamieszkania pracownika – musi być ono położone poza miejscowością, w której znajduje się zakład pracy.

[srodtytul]To pracodawca ma parzyć herbatę[/srodtytul]

Nietypowym problemem zajmowała się[b] Izba Skarbowa w Katowicach w odpowiedzi z 16 grudnia 2009 r. (IBPBII/1/415-734/09/BD). [/b]

Z wnioskiem wystąpiła firma, której pracownik otrzymuje 100 g herbaty i 1 kg cukru na miesiąc do przygotowania napoju we własnym zakresie. Obowiązek ten wynika z układu zbiorowego pracy.

Zdaniem wnioskodawcy wartość otrzymanej przez pracownika herbaty z cukrem jest przychodem zwolnionym od podatku na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 11 ustawy o PIT.

Zgodnie z tym przepisem zwolnione od PIT są świadczenia rzeczowe i ekwiwalenty za te świadczenia przysługujące na podstawie przepisów o bezpieczeństwie i higienie pracy, jeżeli zasady ich przyznawania wynikają z odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw.

Izba skarbowa nie zgodziła się z tym stanowiskiem. Podkreśliła, że zwolnienie zawarte w tym przepisie można zastosować tylko, jeżeli do wydawania świadczeń w postaci posiłków profilaktycznych oraz regeneracyjnych pracodawcę zobowiązują szczegółowe przepisy prawa pracy, rangi ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na podstawie tych ustaw.