Dymisja prof. Krzysztofa Ruchniewicza z funkcji dyrektora Instytutu Pileckiego nie była dla mnie szczególnym zaskoczeniem. Jest on cenionym badaczem, który próbował zmienić „Pileckiego” w kolejny instytut naukowy, zupełnie jakby w Polsce nie istniały już Instytut Zachodni, nieskończone wydziały uniwersytetów czy Polskiej Akademii Nauk. Prof. Ruchniewicz – mimo własnego dorobku intelektualnego – nie rozumiał, że Instytut Pileckiego pod pozorem placówki badawczej był pomyślany jako narzędzie prowadzenia polityki historycznej przez polskie państwo.