Trudno powiedzieć, czego baliśmy się bardziej: zmęczenia organizmu czy wyobraźni. Co wyczerpie się prędzej – siły czy cierpliwość? Kilka godzin w jednym miejscu, wśród znaków i symboli nawet dla nas, uczestniczących w tym wszystkim wiele razy, wciąż tak samo tajemniczych i niejasnych. Wydawało się to jakąś przesadą, niebezpiecznym przytłoczeniem. A jedyną niestosowną rzeczą okazały się nasze wątpliwości – udział w liturgii Triduum paschalnego u boku naszego ośmiolatka na nowo uświadomił mi znaczenie symbolu. Że chcieć się bez niego obejść albo oceniać go i wyjaśniać z pozycji rozumu, jest jakąś nieludzką pychą.