„Scarpetta”: Nicole Kidman i pokawałkowane ciała kobiet

Wątek odkrywania w sobie kobiecego piękna, dojrzewania do roli liderki, a może też osoby z zadatkami na femme fatale, na pewno godny jest uwagi. Z pewnością stanowił też zachętę do opowiedzenia tej historii przez Nicole Kidman, która tak jak każda gwiazda zmagała się kiedyś z wyzwaniem wchodzenia na pierwszy aktorski plan, a teraz ma – być może – obawy wynikające z przemijania urody i sławy. Ciekawe, jak zareagowała na tę sekwencję scenariusza, gdy starsza, grana przez Nicole Kay, kąpie się po dyżurze i słyszy od niemłodej już koleżanki: ależ cudownie wyglądasz, ale masz wspaniałą figurę!

Jamie Lee Curtis jako producentka i aktorka wybrała dla siebie inne zadanie: na tle wysubtelnionej, szczupłej jak sosna, zdyscyplinowanej Kay, która ciągle zastanawia się, jaki błąd popełniła w młodości – proponuje Dorothy jako postać farsową, rozgadaną niczym „stare ciotczysko”, w ciągłym konflikcie z Kay i „ujadaniu” na siostrę. Nie za bardzo rozpoznającą swoją sytuację, choć to Dorothy miała bogate erotyczne życie w młodości, zmieniała partnerów jak rękawiczki, zaś jej córka Lucy widziała, że z sypialni matki wychodzi co rusz to nowy kochanek.

Scarpetta i laboratorium na orbicie

Córka Dorothy jest ważną postacią w serialu, reprezentuje bowiem pokolenie milenialsów, wychowane w patchworkowych rodzinach (gdy mamy nie było – zajmowała się nią ciocia Kay), dla której naturalnym środowiskiem są komputery i sieć. To zaś ma znaczenie dla akcji: Lucy już jako dziewczynka sprawdzała, kto hakuje komputer Kay, potem pracowała dla FBI i wciąż potrafi namierzyć różnych „zboków” w sieci, co przydaje się w odnowionym śledztwie. Jeśli można powiedzieć, że dorosła Lucy (Ariana DeBose) reprezentuje współczesność – to jej atrybutami są wspomnienie szczęśliwego związku LGBT, trauma po utracie żony Janet, ale też życie z jej wirtualnym wcieleniem obecnym wciąż na ekranie, co z jednej strony łagodzi smutek, ale też oddala od realnego życia, gdzie pojawiła się już nowa osoba.

Lucy wprowadza nas też w wątek eksperymentalnego laboratorium, które może być powiązane ze sprawą morderstw. Jego celem jest produkcja zastępczych organów ludzkich. Od razu trzeba dodać, że choć temat ten nie od dziś jest zrozumiałą obsesją wynalazców, koncernów czy wreszcie osób chorych – autorzy serialu „odlecieli”. Dosłownie. Mamy przecież w serialu obiekt latający na orbicie okołoziemskiej, spadające z niej na ziemię zagadkowe przedmioty, kosmonautów amerykańskich i rosyjskich, szpiegostwo, a nawet lądowanie w Kazachstanie.

Wszystko to na służbie przyszłości, ponieważ choć krok po kroku zmierzamy do poznania tajemnicy, a Kay walczy z przestępcami nawet z bejsbolową pałką w ręku – czeka nas drugi sezon i nie wszystko w pierwszym można powiedzieć, a już na pewno zaspojlerować.