Jeżeli aktualne miejsce zamieszkania konsumenta nie jest znane, powództwo przeciwko niemu może zostać rozpoznane przez sąd właściwy ze względu na jego ostatnie znane miejsce zamieszkania. Tak orzekł dzisiaj Europejski Trybunał Sprawiedliwości (sygnatura C-327/10).
Sprawa dotyczyła obywatela niemieckiego, który zawarł umowę kredytu hipotecznego z czeskim bankiem. W umowie tej został zobowiązany do informowania banku o każdorazowej zmianie miejsca swojego zamieszkania. Ponadto, przewidywała ona, iż w razie sporu, rozstrzygać będzie sąd właściwy ze względu na siedzibę banku.
Gdy bank wystąpił do sądu rejonowego Republiki Czeskiej przeciwko U.M. Lindnerowi z powództwem o zapłatę zaległych spłat kredytu, okazało się, że obywatel Niemiec nie zamieszkuje już pod adresem wskazanym w umowie i nie można ustalić jego miejsca zamieszkania.
W tej sytuacji sąd czeski zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości o ustalenie, czy rozporządzenie o jurysdykcji nie stoi na przeszkodzie stosowaniu przepisu prawa wewnętrznego państwa członkowskiego pozwalającego prowadzić postępowanie przeciwko osobom, których miejsce zamieszkania nie jest znane.
Rozporządzenie z grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych mówi, że powództwo wniesione przeciwko konsumentowi przez drugą stronę umowy powinno być rozpatrywane przez sąd państwa członkowskiego, na którego terytorium znajduje się miejsce zamieszkania konsumenta. Jednak nie określa wprost jurysdykcji sądowej w sytuacji, gdy miejsce zamieszkania pozwanego nie jest znane.
