Opłacenie aplikacji nie jest częścią pensji

[b]Tak orzekł 29 sierpnia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (sygn. III SA/Wa 1862/07).[/b]

Sprawa była wynikiem wniosku o interpretację kancelarii Jara & Partners. Zapytała, czy ponoszone przez nią koszty aplikacji zatrudnionych są ich przychodem i czy musi odprowadzać od nich zaliczki na podatek dochodowy. Uważała, że takiego obowiązku nie ma, co wynika z art. 21 ust. 1 pkt 90 ustawy o PIT. Zwalnia on od podatku wartość świadczeń przyznanych zgodnie z odrębnymi przepisami przez pracodawcę na podnoszenie kwalifikacji zawodowych i wykształcenia ogólnego pracownika.

Organy podatkowe nie zgodziły się z tym stanowiskiem. Ich zdaniem zwolnienie obejmuje tylko podnoszenie kwalifikacji, którego podstawą jest jedno z dwóch rozporządzeń:

- [link=http://aktyprawne.rp.pl/aktyprawne/akty/akt.spr?id=72344]ministra edukacji narodowej oraz ministra pracy i polityki socjalnej w sprawie zasad i warunków podnoszenia kwalifikacji zawodowych i wykształcenia ogólnego dorosłych (DzU z 1993 r. nr 103, poz. 472 ze zm.)[/link],

- [link=http://aktyprawne.rp.pl/aktyprawne/akty/akt.spr?id=181080]ministra edukacji i nauki w sprawie uzyskiwania i uzupełniania przez osoby dorosłe wiedzy ogólnej, umiejętności i kwalifikacji zawodowych w formach pozaszkolnych (DzU z 2006 r. nr 31, poz. 216)[/link].

[srodtytul]Nie tylko dwa rozporządzenia[/srodtytul]

Wnioskodawca się z tym nie zgodził i sprawa trafiła do sądu.

– Nie ma żadnego powodu, by ograniczać zakres zwolnienia zawartego w art. 21 ust. 1 pkt 90 ustawy o PIT do form kształcenia wymienionych w rozporządzeniach wydanych na podstawie kodeksu pracy i ustawy o systemie oświaty. Przyznał to nawet [b]minister finansów w piśmie z 30 kwietnia 2008 r. (nr DD 3/033/10/KDJ/08/173)[/b] – powiedział Marcin Chomiuk, aplikant radcowski, który występował w podwójnej roli: pełnomocnika kancelarii oraz uczestnika postępowania.

Dodał, że wykładnia Izby Skarbowej w Warszawie narusza ustawę zasadniczą. Gdyby uznać ją za prawidłową, to zakres ulgi z art. 21 ust. 1 pkt 90 ustawy o PIT tak naprawdę byłby uregulowany w dwóch rozporządzeniach. Tymczasem z art. 217 konstytucji wynika, że ulgi muszą być określone w ustawach.

Sąd uchylił interpretację. Wskazał, że użyte w cytowanym przepisie sformułowanie „odrębne przepisy” obejmuje kilka aktów prawnych, z których wynika prawo pracownika do otrzymywania od pracodawcy świadczeń w związku z podnoszeniem kwalifikacji zawodowych i wykształcenia ogólnego, a nie tylko dwa wskazane rozporządzenia.

– [b]To niezwykle ważny wyrok dla tysięcy aplikantów oraz kancelarii, w których zdobywają oni praktykę. Opłaty za aplikację, które często ponoszą pracodawcy, nie są niskie. Jednocześnie trudno znaleźć jakiekolwiek uzasadnienie dla dotychczasowego stanowiska organów podatkowych, według którego wydatki pracodawcy na studia czy kursy zatrudnionych osób są zwolnione z podatku dochodowego, a opłaty za aplikację nie[/b] – wyjaśnia Zbigniew Jara, partner w kancelarii Jara & Partners.