WSA skargę uwzględnił. Przypomniał, że stosownie do § 29 ust. 3 [link=http://www.rp.pl/aktyprawne/akty/akt.spr;jsessionid=87DF5F2E625CE50421159444FAAE48CF?id=170518]rozporządzenia w sprawie podatkowej księgi przychodów i rozchodów z 15 grudnia 2000 r.[/link] prawodawca nakazał przy działalności usługowej i budowlanej wyceniać produkcję niezakończoną według kosztów wytworzenia, z tym że nie może to być wartość niższa od kosztów materiałów bezpośrednich zużytych do produkcji niezakończonej.
Paragraf 29 omawianego rozporządzenia dotyczy procedury wyceny poszczególnych składników objętych remanentem. Skoro ustęp trzeci tegoż paragrafu traktuje o wycenie produkcji niezakończonej, oznacza to, że prawodawca przewiduje obowiązek objęcia spisem z natury także niezakończonej produkcji (w tym „produkcji w toku”).
Przepisy rozporządzenia rozszerzyły kategorię towarów, materiałów czy też wyrobów, objętych obowiązkiem spisu w stosunku do katalogu przewidzianego w art. 24 ust. 2 ustawy o PIT, który uzależnia ustalenie dochodu m.in. od wartości remanentu końcowego i początkowego towarów handlowych, materiałów (surowców) podstawowych i pomocniczych, półwyrobów, wyrobów gotowych, braków i odpadków.
Objęcie obowiązkiem spisu z natury i przeprowadzenia wyceny na potrzeby spisu „produkcji niezakończonej” stanowi zatem – w ocenie sądu – przekroczenie przez ministra finansów delegacji ustawowej zawartej w art. 24a ust. 7 ustawy o PIT.
Organy podatkowe, przyjmując, że stosowany przez podatnika sposób ujmowania „produkcji w toku” do ustalenia dochodu za poszczególne lata podatkowe powoduje, iż produkcję tę przyjmowano do opodatkowania niezgodnie z obowiązkiem podatkowym, oparły się na niekonstytucyjnym unormowaniu § 29 ust. 3 rozporządzenia z 15 grudnia 2000 r., które wkroczyło w zastrzeżony przez konstytucję obszar regulacji ustawowej.
[b]Zaistniała więc podstawa do uchylenia zaskarżonych decyzji jako wydanych bez podstawy prawnej.[/b]
