[b]Tak postanowił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z 10 września 2008 r., I SA/Łd 306/08[/b]

[srodtytul]Jaki jest problem[/srodtytul]

Rada miasta podjęła uchwałę w sprawie ustalenia liczby nowych licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką w 2010 roku. Rada ustaliła na 75 liczbę nowych licencji przeznaczonych.

L.Z. wystąpił z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, wnosząc o anulowanie uchwały jako godzącej w zdrowie taksówkarzy, byt ich rodzin oraz nieuwzględniającej malejącego zapotrzebowania na usługi taxi.

Przewodniczący rady miasta poinformował L.Z., że rada nie uwzględniła jego wezwania do usunięcia naruszenia prawa.

L.Z. zaskarżył uchwałę do sądu.

[srodtytul]Skąd to rozstrzygnięcie[/srodtytul]

WSA stwierdził, że w tej sprawie w pierwszej kolejności konieczne było rozważenie, czy skarżący jest stroną umocowaną zgodnie z art. 101 ust. 1 [link=http://www.rp.pl/aktyprawne/akty/akt.spr;jsessionid=A9E7E9D18A83AB9C42A4896DCDD2C15A?id=163433]ustawy o samorządzie gminnym[/link]. Przepis ten daje legitymację do zaskarżenia uchwały organu gminy do sądu administracyjnego każdemu, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone tą uchwałą.

O istnieniu interesu prawnego stanowią przepisy prawa materialnego powszechnie obowiązującego. Z takich przepisów mogą wynikać konkretne prawa podmiotowe obywateli.

Autopromocja
CYFROWA.RP.PL

Jak cyfrowa rewolucja wpływa na biznes i życie codzienne

CZYTAJ WIĘCEJ

Kwestionowanie uchwały organu gminy przysługuje jedynie temu, kto wykaże, że zaskarżonym rozstrzygnięciem został naruszony jego interes prawny lub uprawnienie. Źródłem interesu prawnego lub uprawnienia jest zatem norma prawna ogólna albo też jednostkowa i konkretna. W związku z tym, badając legitymację procesową skarżącego, należało ustalić, w jaki sposób naruszono prawem chroniony interes lub uprawnienie skarżącego.

Wykazując swoją legitymację procesową do wniesienia skargi, skarżący zarzucił, że uchwała, ustalająca na 75 liczbę nowych licencji przeznaczonych do wydania w 2010 r., godzi w byt taksówkarzy.

Skarżący zarówno w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa kierowanym do organu administracji, jak i w skardze do sądu powołuje się na skutki ekonomiczne spowodowane wydaniem uchwały, utożsamiając niejako interes prawny z interesem ekonomicznym. Czym innym jest jednak interes prawny, a czym innym interes ekonomiczny, czyli inaczej mówiąc – interes faktyczny.

[wyimek]Do zaskarżenia uchwały trzeba mieć legitymację procesową[/wyimek]

Mieć interes prawny w sprawie znaczy to samo co wskazanie przepisu prawa materialnego powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można żądać ochrony ze względu na zaspokojenie własnej potrzeby. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest sytuację, w której dany podmiot swojego zainteresowania sprawą nie może poprzeć przepisami prawa materialnego.

[b]Skarżący, będący taksówkarzem, niewątpliwie posiada interes faktyczny, gdyż zaskarżona uchwała dotyczy grupy zawodowej, jaką są taksówkarze. Jednak zarzuty podniesione w skardze dotyczące interesu faktycznego nie mogą być utożsamiane z interesem prawnym w rozumieniu art. 101 ust. 1 [link=http://www.rp.pl/aktyprawne/akty/akt.spr?id=163433]ustawy o samorządzie gminnym[/link][/b].