Zaprzestanie zapłaty powinno być prawdopodobne

[b]Tak postanowił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z 10 czerwca 2010 r., I SA/Kr 356/09[/b]

[srodtytul]Jaki jest problem[/srodtytul]

Dyrektor urzędu kontroli skarbowej prowadził postępowanie kontrolne w firmie „L” M.G., m.in. w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczenia i wpłacania VAT. W związku z tym postępowaniem zwrócił się do naczelnika urzędu skarbowego z wnioskiem o dokonanie zabezpieczenia na majątku podatnika w trybie art. 33 § 2 [link=http://www.rp.pl/aktyprawne/akty/akt.spr;jsessionid=582ECDA0581859658EA2BD1E83B507D8?id=176376]ordynacji podatkowej[/link].

W uzasadnieniu podał, że kontrola zakończy się wydaniem decyzji określających zobowiązania podatkowe w wysokości znacznie wyższej od zadeklarowanych.

Brak środków finansowych oraz okoliczności sprawy – charakter stwierdzonych nieprawidłowości wskazują łącznie na możliwość niezrealizowania przez podatnika przewidywanych zobowiązań podatkowych. Naczelnik US wydał zarządzenie zabezpieczające. Izba skarbowa utrzymała je w mocy. Sprawa trafiła do sądu.

[srodtytul]Skąd to rozstrzygnięcie[/srodtytul]

WSA orzekł jednak, że skargi nie zasługują na uwzględnienie.

Przypomniał, że organy podatkowe mogą dokonać zabezpieczenia na majątku podatnika wyłącznie wówczas, gdy spełnione zostaną przesłanki wskazane w ordynacji podatkowej, a zatem gdy zajdzie „uzasadniona obawa, że zobowiązanie nie zostanie wykonane”. Wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącego, zawartym w skardze, nic nie stoi na przeszkodzie, aby organ podatkowy wnioskujący o zastosowanie zabezpieczenia wskazał na inne okoliczności, które tę obawę też uzasadniają.

Na okoliczność tę zwrócił także uwagę [b]NSA w Warszawie w wyroku z 19 listopada 2009 r. (I FSK 1383/08)[/b], gdzie stwierdził, że nie zasługuje na aprobatę stanowisko, zgodnie z którym warunkiem sięgnięcia do instytucji zabezpieczenia jest wykazanie, że podatnik trwale nie uiszcza wymaganych zobowiązań publicznoprawnych oraz w sposób nieuzasadniony prowadzoną działalnością gospodarczą zbywa składniki swego majątku w celu udaremnienia egzekucji.

Nie ulega bowiem wątpliwości, że wyliczenie zawarte w tym zakresie w art. 33 § 1 ordynacji podatkowej stanowi jedynie przykładowo wybrane okoliczności, które mogą uzasadniać stan „obawy” o niewykonanie zobowiązania podatkowego. Nie oznacza to jednak, że okoliczności te muszą wystąpić, aby o obawie takiej można było mówić.

W postępowaniu dotyczącym zabezpieczenia należności podatkowych organy mogą wykazywać ziszczenie się przesłanek ustawowych zabezpieczenia przy użyciu wszelkich dostępnych i możliwych środków, a także na podstawie wszelkich okoliczności faktycznych uprawdopodabniających możliwość niewykonania zobowiązania podatkowego.