Warunki odliczenia wydatków marketingowych

Spółka złożyła skargę do WSA w Gliwicach. Zarzuciła w niej organom, że nie znają specyfiki branży, w której działa. Sąd przyznał jednak rację fiskusowi w wyroku z 27 listopada 2008 r. Powołując się na art. 15 ust. 1 oraz art. 16 ust. 1 [link=http://www.rp.pl/aktyprawne/akty/akt.spr;jsessionid=3EC0892953EAF58605FEE453B6E7CBF6?id=115893]ustawy o CIT[/link], stwierdził, że spółka nie dopełniła wymogów stawianych przez te przepisy. To dlatego że poza wskazanymi fakturami, umowami i zleceniami marketingowymi brakowało dowodów, które bez żadnych wątpliwości pozwoliłyby powiązać dany koszt z wykonaniem usług.

Kluczowym argumentem było zaprzeczenie kontrahentów, że współpracowali ze spółką w tym zakresie. Co więcej kopalnie węgla kamiennego miały obowiązek planowania wydatków na zakup maszyn górniczych lub ich remontów z dwu- lub trzyletnim wyprzedzeniem. Musiały też stosować procedury przetargowe, więc spółka chcąc zawrzeć z nimi umowę, musiała przystąpić do publicznie ogłoszonego przetargu.

NSA podtrzymał to stanowisko. Powołał się też na art. 9 ust. 1 ustawy o CIT, według którego podatnicy są obowiązani do prowadzenia ewidencji rachunkowej zgodnie z odrębnymi przepisami. Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o rachunkowości dowody księgowe powinny być rzetelne, czyli zgodne z rzeczywistym przebiegiem operacji gospodarczej. Sąd podkreślił, że z przepisów tych wynika, że obciążenie podatnika obowiązkiem przedłożenia dowodów wykonania usług marketingowych było zasadne i nie naruszało prawa.

Według NSA nie wystarczy wykazać w sposób dostateczny istnienia związku między poniesionym wydatkiem i uzyskanym przychodem. Nie przesądza to bowiem w oczywisty sposób, że usługi marketingowe zostały wykonane. Fakt ich realizacji jest bowiem odrębną przesłanką, która powinna być wykazana dla zaliczenia danego wydatku do kosztów podatkowych.