Zacznijmy od powtórki. Na lekcjach polskiego każdy słyszał o mesjanizmie. Był to nurt literacko-filozoficzno-religijny obecny w kulturze polskiej w pierwszej połowie XIX w. – pomiędzy powstaniem listopadowym a styczniowym. Najwybitniejszymi jego przedstawicielami byli Adam Mickiewicz oraz Juliusz Słowacki. Mesjanizm Mickiewicza opierał się na przekonaniu, że dzieje świata stanowią powtórzenie świętej historii. Stąd też dzieje Polski po rozbiorach i powstaniu listopadowym są powtórzeniem męki i śmierci Chrystusa. Wybrzmiało to bodaj najmocniej w „Dziadach, części III” w scenie widzenia Księdza Piotra. Naród polski został ukrzyżowany jak Chrystus, by innym zniewolonym nacjom dać wolność.