Pytanie dotyczące obowiązywania tzw. ulgi meldunkowej jest kolejną kwestią podatkową, w której zapadają sprzeczne rozstrzygnięcia organów podatkowych. Istotnym krokiem prowadzącym do ujednolicenia linii orzeczniczej jest wydanie przez skład siedmiu sędziów NSA uchwały rozstrzygającej wątpliwości co do interpretacji przepisów na korzyść podatnika (sygn. II FPS 3/11). Sąd uznał, że ulga dotyczy nie tylko budynku, w którym podatnik był zameldowany na pobyt stały co najmniej 12 miesięcy, ale również związanego z nim gruntu.
Uchwała siedmiu sędziów NSA jest wiążąca nie tylko w konkretnej sprawie, w której postawiono pytanie prawne, ale również pośrednio dla pozostałych składów sędziowskich rozstrzygających sprawy na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 126 ustawy o PIT, obowiązujący do 31 grudnia 2008 r. Oznacza to, że jeśli którykolwiek skład rozstrzygający WSA chciałby wydać orzeczenie odmienne od stanowiska przedstawionego w uchwale siedmiu sędziów NSA, musiałby uprzednio wystąpić do NSA o wydanie kolejnej uchwały, zmieniającej tę z 2 kwietnia 2012 r.
Niestety, obowiązek uwzględniania interpretacji przepisów przedstawionej w uchwale siedmiu sędziów NSA nie dotyczy wprost ministra finansów. Oznacza to, że teoretycznie dyrektorzy izb skarbowych mogą nadal wydawać niejednolite interpretacje w tym zakresie. Nie można natomiast zapominać o obowiązkach wynikających z art. 14a ordynacji podatkowej, zgodnie z którym minister finansów powinien poprzez wydanie interpretacji ogólnej zapewnić jednolite stosowanie prawa, m.in. z uwzględnieniem orzecznictwa sądów administracyjnych.
O ile zatem po wydaniu uchwały można spodziewać się jednolitych, pozytywnych rozstrzygnięć sądów administracyjnych o stosowaniu ulgi meldunkowej, o tyle mogą pojawiać się jeszcze, do czasu podjęcia interpretacji ogólnej ministra finansów, negatywne rozstrzygnięcia organów podatkowych niższej instancji.
—mpa
