W praktyce dotyczy to zwykle kobiet. Jednakże art. 25 § 2 k. r. o. daje mężowi możliwość przyjęcia nazwiska żony, a także połączenia ze swoim nazwiskiem nazwiska żony. Uprawnienia małżonków są tu takie same.
Na podjęcie decyzji co do powrotu do nazwiska sprzed ślubu małżonek ma – w myśl art. 59 k. r. o. – tylko trzy miesiące. Potem to uprawnienie wygasa i w celu powrotu do poprzedniego nazwiska trzeba przejść całą normalną procedurę przewidzianą w ustawie z 17 października 2008 r. o zmianie imienia i nazwiska.
Ten trzymiesięczny termin liczy się od uprawomocnienia się wyroku rozwodowego. Wyrok wydany w I instancji staje się prawomocny w terminie 14 dni od doręczenia wyroku z uzasadnieniem, a jeśli żadna ze stron nie zwracała się o uzasadnienie – w ciągu trzech tygodni od ogłoszenia wyroku. Wyrok II instancji staje się prawomocny po jego ogłoszeniu.
Decyzja co do powrotu do nazwiska sprzed ślubu należy wyłącznie do małżonka, który je zmienił. Nie może go zmusić do tego sąd czy inny organ. Nie może żądać tego były małżonek, którego nazwisko przybrał. Bez znaczenia jest wina rozkładu pożycia, a także naganny sposób prowadzenia się małżonka, który nazwisko po ślubie zmienił.
Oświadczenie małżonka rozwiedzionego o powrocie do nazwiska, które nosił przed zawarciem małżeństwa, musi być złożone osobiście przed kierownikiem urzędu stanu cywilnego (art. 59 k. r. o.). Nie ma tu rejonizacji. Można je złożyć przed kierownikiem każdego USC. Przyjęcie następuje na piśmie. Kierownik USC przesyła oświadczenie do USC, w którym zarejestrowany jest akt małżeństwa.
