Najważniejsze – jak mówi zarówno premier, jak i prezes PiS – było zademonstrowanie pełnej podmiotowości Polski. Wiemy już, że wolno nam zrobić wszystko co chcemy, jak chcemy i kiedy chcemy. Wolno nam też ponosić klęski na forum UE – co jest sukcesem, bo poprzedni rząd się na to nie odważył. Nie musimy się też poniżać do zawierania zgniłych kompromisów, czy świadczącego o słabości budowania koalicji w naszej sprawie. Szukanie poparcia byłoby bowiem dowodem, że wątpimy w swoją słuszność. Jeśli inni zrozumieją to, co my już rozumiemy – to do nas dołączą. A jeśli nie – to tym gorzej dla nich.
Kolejny sukces to wykazanie, że naszej suwerenności nie ograniczają żadne sojusze. Amicus Orban, sed magis amica veritas. Więc jeśli premier Węgier nie bierze udziału w naszej krucjacie, stać nas na to, by - nie bacząc na polsko-węgierskie braterstwo – powiedzieć: zawiodłeś. I wypomnieć uległość wobec Berlina. A na odchodne dać kuksańca odwołując wizytę wiceszefa MSZ w Budapeszcie.
