Wszyscy mamy w pamięci walki kolejnych pokoleń z zakazami nauczania w języku ojczystym, z manipulowaniem historią i wykreślaniem z niej niewygodnych dla władzy epizodów. Z czarnymi listami i zakazami publikowania dzieł zarówno poetów, jak i historyków. Mamy w pamięci dziesiątki lat zamazywania prawdy i podłych interpretacji naszych dziejów.
Skojarzenia są oczywiste i jednoznaczne, a i kontekst jest czytelny w kraju, gdzie spory historyczne wciąż są tak żywe. Całkiem współczesne klasowe czy genderowe (przepraszam za zwrot, ale nie mój) i neolewicowe szkoły usiłujące wywrócić z takim trudem odtworzone w ostatnich latach podręczniki, dodatkowo zaogniają sytuację.
Nic więc dziwnego, że głodujący za historię stają się bohaterami naszej świadomości. Listy pisane przez studentów historii jako żywo przypominają mi listy, które z przyjaciółmi pisaliśmy w czasie strajków na Uniwersytecie Warszawskim w '80 i '81 roku. Tak ustawiony spór skazuje rząd na moralną porażkę. Tu front jest zbyt szeroki.
Tej reformy gabinet Tuska nie uniesie, ale nie tylko dlatego, że ciąży na niej fatalna tradycja działań dawnych antypolskich reżimów. Ostatecznie na porażkę rządu złoży się całokształt jego działań edukacyjnych. Wyedukowano nas w braku zaufania. Doświadczeni zostaliśmy reformą sześciolatków, listą refundacyjną leków, budową autostrad, przyjaznym państwem dla biznesu, komputerami dla szkół, OFE... długo można by wymieniać.
I gdyby przyjąć argument twórców tej dziwnej szkolnej reformy, że patriotyzmu nie uczymy się w szkole, to zaraz musielibyśmy zadać sobie pytanie: a gdzie i w jaki sposób? Bo na pewno nie obcując z tym państwem na co dzień.
