W oficjalnym komunikacie stwierdzili, że „imperatywem jest promowanie wzrostu i tworzenia miejsc pracy", by „wzmacniać wiarę w odzyskiwanie sił przez gospodarkę".
Wiara czyni cuda. A już tylko cud może uratować zadłużoną po dziurki w nosie europejską gospodarkę w jej obecnej zbiurokratyzowanej postaci. Nie do wszystkich to jednak dociera.
Głównym orędownikiem stymulacji jest nowy przywódca Francji Francois Hollande. Ma licznych sojuszników. W Grecji jest nim na przykład Alexsis Tsipras - na razie przywódca lewicowej koalicji Syriza, ale po wyborach 16 czerwca być może nawet nowy przywódca Grecji.
Skoro bowiem Europa chce się bardziej stymulować, to dlaczego Grecji takiej samej stymulacji zabrania? Czy chodzi o to, kto się stymuluje czy jak mocno? Jak Grecja, to źle, a jak Francja to dobrze? Jak za mocno, to niedobrze, a jak w sam raz, to dobrze? Ale kiedy jest dobrze?
Do niedawna utrzymywano, że bezpieczny poziom stymulacji to mniej więcej do 60 proc. długu do PKB. Tak też było przez lata, aż do 2009 roku. Dziś w eurolandzie dług wynosi średnio ponad 80 proc. PKB. Przez trzy lata nastąpił jego wzrost o 1/3! I mają się stymulować dalej. Tym razem europejscy lekarze gospodarki, pomni przykrego doświadczenia z wyznaczaniem limitu stymulacji na poziomie 60 proc., nie podają już żadnej nowej maksymalnej dawki stymulatora.
