Zwłaszcza dzisiaj zanika szacunek dla duchowego wymiaru ludzkiego życia. Bo czyż ludzie – jak mówił ks. Józef Tischner – wiedzą, czym jest miłość? Czy wiedzą, czym jest nadzieja? Gdyby wiedzieli, to poniewieraliby dzieckiem i chlebem?
Tymczasem poniewierają dziećmi przez fakt zabójstwa nienarodzonych i poniewierają dzieckiem przez grzech pedofilii. Nie ma większego znaczenia, czy początek życia nazwą embrionem lub zamazaną mglistością. Najistotniejsze jest to, że nie chce się dziecka przyjąć, a co za tym idzie – nie chce się być matką, nie chce się być ojcem i nie chce się być przyjacielem. Tymczasem Boże Narodzenie to święto życia i jego przyjaciół.
Ludzie poniewierają także chlebem. Tyle się mówi o biedzie w naszym kraju, a jednocześnie tyle chleba wyrzuca się na śmietniska. Jedni szukają chleba, a inni go wyrzucają. Tym sposobem chleb i dziecko są w poniewierce.
Oby nie zabrakło nam dzieci, gdyż wówczas będziemy pracować – nie do 67., ale – do 100. roku życia, jeśli dożyjemy.
Oby nie zabrakło nam chleba. Obyśmy umieli się nim solidarnie dzielić.
