Mur osłaniał półhektarową osadę ponad 3,5 tys. lat temu. Fortyfikacja powstała w latach 1750-1690 p. n. e. Brak jest podobnych struktur z terenu Niemiec, Rumunii, Węgier z tego okresu. Najbliższe podobieństwa w rozwiązaniach architektonicznych istnieją w osadzie położonej na półwyspie Istria w północnej Chorwacji.
Konstrukcja jest bardzo dobrze przemyślana, zastosowano w niej długie kamienie „klamry", które spajały fortyfikację, łącząc lico z wnętrzem muru. Twórca tych murów musiał mieć duże doświadczenie w budowaniu tego typu konstrukcji. Przynajmniej część mieszkańców osady przybyła ze śródziemnomorskich lub nadadriatyckich terenów — tylko oni potrafili wznieść kamienne mury w takiej zaawansowanej technologicznie formie.
Wewnątrz muru wzniesiono około 20 domów, na planie kwadratu o boku około 6 metrów. Typowa konstrukcja wsparta była na czterech słupach nośnych. Pomiędzy nimi umieszczono plecionkę grubo oblepioną gliną. Dachy były przykryte słomą lub trzciną. W narożnikach domu przechowywano zboże a w centralnej części umieszczono paleniska.
Dużo informacji pozyskano w czasie badań archeobotanicznych (badania szczątków dawnych roślin). Z wnętrz reliktów domostw naukowcy pobrali wiele kilogramów ziemi, którą poddano płukaniu. Dzięki temu odkryli w próbkach szczątki ziaren i nasion. Okazało się, że najchętniej uprawiano pszenicę płaskurkę — rodzaj zboża podobny do pszenicy durum, popularnej do dziś w strefie Morza Śródziemnego. Oznacza to, że mieszkańcy osady musieli zagospodarować dolinę Dunajca, bo to jedyne miejsce, gdzie takie bardzo wymagające zboże mogło być uprawiane.
Znacznie mniejszą rolę odgrywała uprawa jęczmienia — było to zboże pastewne, wykorzystywane jako pokarm dla zwierząt. Mieszkańcy osady zbierali poziomki i owoce tarniny.
