Działając w imieniu klientki, radca prawny złożył w urzędzie stanu cywilnego wniosek o zmianę jej nazwiska na nowe. Powodem było orzeczenie o rozwodzie i deklarowany przez kobietę zamiar powrotu do nazwiska panieńskiego, z jednoczesnym zachowaniem nazwiska męża.
Kierownik USC odmówił wszczęcia postępowania. Stwierdził, że ponieważ zgodnie z przepisami ustawy z 2008 r. o zmianie imienia i nazwiska, następuje to na wniosek osoby ubiegającej się o zmianę, wniosek musi być złożony przez nią osobiście, a nie przez pełnomocnika. Organ prowadzący sprawę musi bowiem mieć zapewnioną możliwość potwierdzenia tożsamości wnioskodawcy.
Radca prawny odwołał się w imieniu mocodawczyni do wojewody małopolskiego. Wojewoda wziął jednak stronę kierownika USC. Podkreślił, że skoro imię i nazwisko należą do dóbr osobistych, zainicjowanie postępowania o zmianę tych danych powinno mieć również charakter osobisty. Potwierdzają to przepisy ustawowe, przewidujące, że zmiana imienia i nazwiska następuje na wniosek osoby ubiegającej się o taką zmianę. Obecnie, po nowelizacji w 2014 r. ustawy–Prawo o aktach stanu cywilnego, można przekazać podanie również w inny sposób, np. przez konsula lub korespondencyjnie, z notarialnie potwierdzonym podpisem – dowodził wojewoda. Nowelizacja i usunięcie z ustawy o zmianie zwrotu „osobiście" nie oznacza jednak, że ustawodawca zrezygnował z wymogu osobistego złożenia wniosku. Zdaniem wojewody, choć radca prawny działał z upoważnienia klientki, nie mógł złożyć wniosku w jej imieniu.
Wnioskodawczyni złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Jej zdaniem, obecne przepisy ustawy o zmianie imienia i nazwiska nie wymagają osobistego złożenia wniosku, ponieważ nowelą ustawy – Prawo o aktach stanu cywilnego, obowiązującą od 1 marca 2015 r., wykreślono zwrot „osobiście". Nie jest już więc wymagane osobiste składanie wniosku. Taki wymóg istniał poprzednio, lecz nie ma go już obecnie.
WSA przyznał jej rację i uchylił zarówno decyzję kierownika USC, jak również wojewody małopolskiego. Stwierdził, że organy administracyjne obu instancji błędnie odmówiły wszczęcia postępowania, ponieważ obecne przepisy ustawy o zmianie imienia i nazwiska nie wprowadzają wymogu złożenia wniosku osobiście przez stronę. Nie przewiduje go też znowelizowana ustawa o zmianie imienia i nazwiska. Wykreślając zwrot „osobiście", ustawodawca świadomie zrezygnował z wymogu osobistego złożenia wniosku. Dopuszczalne jest więc również złożenie takiego wniosku za pośrednictwem pełnomocnika. Wyrok jest nieprawomocny.
