Kilka miesięcy temu Reuters w reportażu z Indii opisywał historię 9-letniego Sakshiego Garuda i jego 10-letniego kolegi, Siddhartha Dhagego, którzy codziennie po szkole jeżdżą do oddalonego o 14 km miasta, by przywieźć wodę dla swoich rodzin. Powód? Zmiany klimatyczne i będąca ich wynikiem susza, która nawiedza ich wioskę. Rok wcześniej indyjski rządowy think tank Niti Aayog alarmował, że w krótkim czasie aż 600 mln mieszkańców Indii może mieć już wkrótce problem z dostępem do wody.
I co? I nic. Kraje Pacyfiku ślą do świata apele, że wkrótce całe narody będą musiały opuścić wyspy, które zaleje ocean. Australię, a także lasy w Amazonii, Boliwii i Afryce trawią pożary na ogromną skalę. W Kapsztadzie – drugim co do wielkości mieście RPA niedawno przez pół roku zastanawiano się, czy miastu zabraknie wody i apelowano, by mieszkańcy przestali brać regularne prysznice. Naukowcy szacują, że temperatura światowych oceanów rośnie w takim tempie, jakbyśmy zrzucali co sekundę do wody cztery bomby atomowe o sile bomby zrzuconej na Hiroszimę w 1945 roku. W górach znikają lodowce. Informacje te przemykają przez media jako ciekawostki – a czas ich medialnego życia nie przekracza zazwyczaj kilku godzin. Los 9-latka z Indii, który narzeka, że nie ma czasu się bawić, bo musi codziennie jeździć 14 km po wodę to za mało, by przyciągnąć uwagę opinii publicznej na dłużej – a już na pewno za mało, byśmy mieli, nie daj Boże, narazić się na spadek PKB np. w wyniku intensywniejszych działań na rzecz dekarbonizacji. Gospodarka, głupcy!
