Na wejście do Senatu dzięki jednomandatowym okręgom wyborczym liczyło wielu politycznych singli. Niektóre partie stawiały na celebrytów. Jednak nie ma ich w Senacie.

prof. Ireneusz Krzemiński, socjolog z UW:

Rzeczywiście nic takiego się nie wydarzyło i całe te nadzieje, że wprowadzenie jednomandatowych okręgów wyborczych do Senatu coś zmieni, okazały się płonne.

W wyborach do Senatu mogli kandydować rozmaici ludzie – i ci znani ze sceny politycznej, i ci, którzy są na jej obrzeżach. Również te osoby, które znane są tylko ze sceny lokalnej – tak jak pokazuje inicjatywa burmistrzów i prezydentów miast. Wydawało się, że mają za sobą prawdziwy kapitał społeczny i będą mogły wskoczyć na ten prawdziwie ogólnopolski poziom. Okazało się to jednak nieprawdą.

Dlaczego nie wygrały osobowości tylko partie?

Okazuje się, że ludzie tak naprawdę głosują na osoby politycznie zaangażowane, po prostu na polityków. W mojej dzielnicy, czyli na południu Warszawy, pojawili się aktorka, która reprezentowała PiS, i Andrzej Celiński, który najpierw działał w opozycji, potem w SLD, a teraz startował jako kandydat niezależny. Jak on mógł zdobyć zaufanie wyborców? Mandat zdobył więc prof. Marek Rocki, który był już wcześniej senatorem.

A czemu nie przekonali Polaków lokalni działacze, którzy występowali chociażby pod szyldem Obywateli do Senatu?

Politycy lokalni nie okazali się efektownymi kandydatami dla szerszego kręgu wyborców. Dlaczego? Polacy w Senacie woleli widocznie polityków znanych z ogólnopolskiej działalności. Być może gdyby było więcej ludzi aktywnych społecznie w różnych dziedzinach, to mieliby większe szanse na mandat.