Lokalizacja tego pomnika dzieli jednak środowiska żydowskie i naukowe. Przeciwko niej protestują m.in. członkowie Centrum Badań nad Zagładą Żydów. „Jak Polska długa i szeroka, nie brak miejsc na pomnik Sprawiedliwych, ale niech teren warszawskiego getta pozostanie nietykalną ostoją pamięci pomordowanych Żydów" – apelują w liście otwartym.

Przedstawiciele części środowisk żydowskich – m.in. Elżbieta Magenheim, Jan Śpiewak, Piotr Wiślicki i Piotr Kadlčik – podnoszą, że pomnik winien z jednej strony wyrazić wdzięczność uratowanych Żydów, z drugiej zaś wdzięczność Rzeczypospolitej dla tych, którzy swym szlachetnym czynem przeciwstawili się  Niemcom. Podkreślili, że miejsce hołdu i pamięci nie powinno zostać wzniesione na szczątkach tych, którzy ratunku nie doczekali.

– Pan Rolat nie jest związany z polskimi środowiskami żydowskimi, nie uzgadniał lokalizacji z nami. Jesteśmy traktowani przedmiotowo i to nas bulwersuje – dodaje Jan Śpiewak.

Samo muzeum też sceptycznie podchodzi do lokalizacji. – Już w tej chwili w naszym otoczeniu mamy ok. dziesięciu pomników i tablic związanych z cierpieniem Żydów. Uważamy, że warto znaleźć bardziej godną lokalizację dla nowego pomnika – mówi Piotr Kosobudzki, rzecznik placówki. Podkreśla, że zbyt wiele podobnych obiektów na małym terenie spowoduje walkę o uwagę przychodzących osób.

Emocje próbuje studzić Szewach Weiss, były ambasador Izraela w Polsce, sam uratowany z Zagłady. – Historia powinna  nas łączyć, a nie dzielić – uważa  Weiss.

I podkreśla, że „nie da się ukryć, że Sprawiedliwi Wśród Narodów byli w Polsce, Irena Sendlerowa jest polską bohaterką narodową, podobnie jak 8 tys. innych Polaków, którzy mają swoje drzewka w Yad Vashen".