Tak wynika z orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 maja.
W badanej przez sąd sprawie z wnioskiem o wyrażenie zgody na rozwiązanie umowy z pracownikiem-radnym wystąpił dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Motywował go tym, że pracownik ten został skazany za pozyskiwanie i przekazywanie osobie nieuprawnionej informacji o działkach, na które nie złożono wniosków o dopłaty bezpośrednie. Osoba ta składała wnioski o dopłaty, a pracownik uzyskiwał od niej korzyści finansowe.
Rada powiatu zgody odmówiła. W uzasadnieniu uchwały wskazała, że wyrok skazujący nie jest prawomocny, a w konsekwencji radny wciąż korzysta z domniemania niewinności.
Stanowisko rady potwierdził wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie (sygn. III SA/Lu 655/ 14), od którego skargę kasacyjną do NSA wniósł dyrektor Oddziału ARiMR. Ten skargę oddalił.
– Istota skargi kasacyjnej sprowadza się do sposobu rozumienia art. 22 ust. 2 ustawy o samorządzie powiatowym – uzasadniał Leszek Kamiński, sędzia NSA.
