Jarosław Gwizdak: Czy prawnik powinien gryźć się w język

Mam w Katowicach znajomego. Jest kolekcjonerem neonów. Daje im drugie życie, reperując i wieszając te świecące dzieła rzemiosła (a czasem sztuki) w rozmaitych miejscach Górnego Śląska. Czasem odrestaurowane, kolorowe napisy podróżują po dzielnicach, oświetlając prywatne balkony czy lokale użytkowe. Piękna i wielobarwna pasja. Zazdroszczę mu hobby, a przy okazji jestem bardzo wdzięczny.

Wdzięczny jestem mu z dwóch powodów. Pierwszym jest zwykłe, codzienne piękno zaklęte w świecących rurkach. Drugim, równie ważnym, pewne skojarzenie. Od mniej więcej 2018 roku w prawniczym dyskursie pojawiło się bowiem pojęcie neosędziowie – zgrabnie skrócone do słowa „neon”, a w liczbie mnogiej „neony”.