Prawdziwa przygoda czeka poza biurem

– Choć z osobami o 10–15 lat starszymi młodzi ludzie mają wspólne normy, to inaczej stosują je w życiu. Stąd odmienne podejście do pracy i zaangażowanie w nią – mówi dr Leszek Mellibruda, psycholog biznesu, doradca i trener umiejętności biznesowych.

Informatycy: mleka i wolności

Firma z branży IT z Warszawy zatrudnia ponad 50 osób i obsługuje międzynarodowych klientów z branży ubezpieczeniowej. Poszukuje głównie programistów i testerów. – Rekrutacja trwa właściwie nieustająco – mówi pracujący w niej Krzysztof (30 lat).

Kogo szukają? Zdolnych informatyków przed trzydziestką. W ogłoszeniach jest zaznaczone, że sumienność i kultura osobista są bezwzględnie wymagane.

Co dostają? Niechlujne CV od absolwentów politechnik z rozciągniętym zdjęciem i pustymi linkami, które miały prowadzić – według autora – do jego publikacji zawodowych w sieci. – Czy taki informatyk może budzić zaufanie jako przyszły pracownik? Jak będzie reprezentował firmę, skoro nawet siebie nie potrafi przedstawić w dobrym świetle – mówi Krzysztof. – A takiego świeżo upieczonego absolwenta z mizernym albo żadnym nawet doświadczeniem cechuje roszczeniowość – wskazuje. – Oferujemy 3–3,5 tys. zł na rękę, a absolwent politechniki chce 5–6 tys. zł, bo nie po to kończył TAKĄ uczelnię, aby marnie zarabiać...

I opowiada: – Jeden z informatyków, którego niedawno zatrudniliśmy pytał, czy kawa i herbata w biurze są za darmo. Powiedzieliśmy, że tak. Za kilka dni awanturował się z sekretarką, że do kawy nie ma mleka. Inny poczuł się oszukany, gdy szef zablokował dostęp do Facebooka, bo zamiast pracować, ludzie robili wpisy w portalu. Zaczął przynosić swój tablet i z niego korzystał.

– Najgorsze jest jednak to, że zaangażowanie dwudziestoparolatków jest minimalne w porównaniu z pracownikami po trzydziestce – mówi Krzysztof. – Ci młodzi już na kilka minut przed końcem pracy wyłączają komputer i minutę przed czasem odbijają kartę przy bramce wejściowej.

– Dzieje się tak, bo dla pokolenia instant praca to nie przygoda – mówi Leszek Mellibruda. – Prawdziwa przygoda czeka poza biurem. Dlaczego więc nadmiernie się angażować? Pasje są ważniejsze, nawet te wirtualne – wskazuje.

Branża leasingowa: zasady nie dla młodych

Michał (39 lat) jest dyrektorem w firmie leasingowej obsługującej floty samochodowe. O rekrutacji opowiada: – Spotykanie się z młodymi ludźmi na rozmowach kwalifikacyjnych zwykle jest ciekawym przeżyciem. Z jednej strony potrzebują pracy, a z drugiej zachowują się tak, jakby nie chcieli jej dostać. Łamią zasady, nie tylko korporacyjne.

Jego firma niedawno szukała specjalisty, który znał się na naprawach powypadkowych i likwidacji szkód. Ze 100 wybranych CV na rozmowę zaproszono ok. 20 kandydatów.

– Zaledwie 5 proc. młodych ludzi, z którymi rozmawialiśmy, zajrzało na naszą stronę. Reszcie było wszystko jedno, czym zajmuje się firma. Mieli za to sprecyzowane żądania finansowe – opowiada Michał. – Na tle kandydatów wyróżniał się jeden po politechnice, który pracował już u dilera. Ciekawie opowiadał o doświadczeniach. Mieliśmy jednak zastrzeżenia co do jego stroju, bo na spotkanie przyszedł w wytartych dżinsach, sportowych butach, a koszulę miał niedbale wywleczoną ze spodni. Zaprosiliśmy go jeszcze raz, ale było podobnie. To nie świadczy o luzie, tylko o niereformowalności. Podziękowaliśmy mu.

Urszula Zając-Pałdyna z Grupy Pracuj Solutions wskazuje, że coraz rzadziej na rozmowach kwalifikacyjnych spotyka się młodych panów w garniturach. – Sportowe obuwie jest jednak niedopuszczalne. Jeśli ktoś tak przyjdzie na spotkanie w sprawie pracy, zakładamy, że podobnie będzie się ubierał, reprezentując firmę na spotkaniu z klientem – mówi.