Ogólna zasada prawa cywilnego jest bowiem taka, że kto raz został spłacony, nie może żądać więcej. Dodajmy, że układy indemnizacyjne przewidywały zrzeczenie się roszczeń przy przyjmowaniu rekompensaty, dlatego kwestia, czy były one ekwiwalentne, nie ma teraz znaczenia. Ważne, że otrzymali rekompensaty.

Wszystkie fakty, które uzasadniają oddalenie wniosków dawnych właścicieli np. o ujawnienie ich w księdze wieczystej, powinny być wskazane przed sądem. Problem w tym, że zainteresowani, obecni właściciele czy Skarb Państwa, musieliby wiedzieć, że cudzoziemiec wytoczył proces. Tu aktywność sądu może być znaczna, powinien zawiadamiać wszystkich znanych mu zainteresowanych.  Musieliby też wiedzieć, że przedmiotem postępowania jest rzecz objęta kiedyś procedurą  indemnizacyjną.

Dlatego dobrze, że wreszcie władze stworzą wykaz nieruchomości spłaconych, „rozliczonych" na podstawie umów indemnizacyjnych. Nie rozwiąże to jednak wszystkich problemów, gdyż w sporach tych pojawiają się np. zarzuty nieważności tych rekompensat (m.in. dlatego że te umowy nie były publikowane).

Dotyczy to zwłaszcza osób z podwójnym, w tym polskim, obywatelstwem. O ile bowiem można uznać, że obce państwa mogły zadecydować o majątku swoich obywateli, to wątpliwe, by miały prawo decydować o majątku obywateli polskich. Adwokat Józef Forystek wskazuje przypadek sprawy, którą prowadzi. Elżbieta Radziwiłł-Tomaszewska, właścicielka posesji, na terenie której jest obecnie ambasada USA, dostała co najwyżej ułamek odszkodowania. Zresztą nawet na to nie ma dowodu.