- Chodzi mi o coś, co przypomina środek uzależniający. Nie próbujemy przekraczać granicy, poza którą chodzi już tylko o budowanie więzi zależności emocjonalnej. (...)My nie mówimy naszym czytelnikom: "Słuchajcie, musimy się trzymać razem, bo wszyscy dookoła na nas czatują". Że: "są ludzie, którzy knują, a my wskazujemy wam wrogów".

Chwilę później w dobitny - choć raczej hm... niekonwencjonalny sposób udowadnia, że "Polityka" rzeczywiście brzydzi się podziałami i wskazywaniem wrogów:

Gdy czytam kolejne tytuły pism prawicowych, to widzę, jakie tam są odprawiane czarne msze. To jest rodzaj liturgii, bo wraca co tydzień w tej samej postaci. Każdego tygodnia negatywnymi bohaterami są te same osoby, często zresztą inni dziennikarze. To klasyczne seanse nienawiści mające silnie związać grupę wyznawców, którzy gromadzą się pod papierowymi sztandarami. (...)Jak popatrzeć z boku, to cała ta organizacja okołopisowska ma wręcz podręcznikowe cechy organizacji parareligijnej. Jest tam męczennik, prorok, są apostołowie, własne księgi, biskupi i kaznodzieje, a na końcu lud boży. Mają nawet procesje, odpusty, relikwie.

Jak na pismo, które w ciągu ostatnich lat przelało morze atramentu krzewiąc przesłanie "Tusku, musisz" i nie szczędząc pióra w szczytnym celu demonizacji prawicy, to - trzeba przyznać - całkiem odważna teza.