Tak orzekł Naczelny Sąd Administracyjny w pięciu sprawach ze skarg kasacyjnych dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie (?sygn. akt: I OSK 218/13).
We wszystkich tych sprawach naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego odmówił spółce z o.o. Ratownictwo Drogowe przyznania wynagrodzenia za dozór pojazdów zabezpieczonych przez policję jako dowody rzeczowe do postępowań karnych.
Koszty ich przechowywania pokrywała początkowo policja. Właściciele aut nie chcieli ich jednak odebrać ze względu na wysokie koszty parkowania. Zrzekali się ich na rzecz Skarbu Państwa. Obowiązek płacenia za pilnowanie tych pojazdów, głównie powypadkowych, wycenionych do wartości złomu i przekazanych do recyklingu, spadał na organa skarbowe reprezentujące Skarb Państwa.
Zgodnie z art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ egzekucyjny przyznaje na żądanie dozorcy zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór. Zgodnie zaś z art. 102 § 1 dozorca obowiązany jest przechowywać zajętą ruchomość z taką starannością, aby nie straciła na wartości.
W ocenie organów skarbowych spółce nie przysługuje wynagrodzenie. Nie podjęła działań zmierzających do uzyskania zapłaty od właścicieli pojazdów i do zakończenia parkowania. Samochody przechowywane nadal na otwartym parkingu straciły wartość aż do wartości złomu.
