Aż o 6,6 proc. było większe  prze­cięt­ne wy­na­gro­dze­nie w go­spo­dar­ce na­ro­do­wej w Pol­sce w III kw. 2011, w po­rów­na­niu z podobnym okre­sem rok wcze­śniej – po­dał nie­daw­no GUS. To naj­więk­szy wzrost od od I kw. 2009 r., gdy pła­ce zwięk­szy­ły się o 6,8 proc.

Jak wy­glą­da­my pod tym wzglę­dem na tle in­nych kra­jów Unii Eu­ro­pej­skiej? Po­nie­waż urzę­dy sta­ty­stycz­ne nie wszyst­kich państw po­da­ją in­for­ma­cje na ten te­mat, „Rz" prze­an­ali­zo­wa­ła da­ne Eu­ro­sta­tu o jed­nost­ko­wych kosz­tach wy­na­gro­dzeń po­no­szo­nych przez pra­co­daw­ców. Nie od­zwier­cie­dla­ją one wprost śred­nich pod­wy­żek płac, ale po­ka­zu­ją ten­den­cje. W tym uję­ciu oka­zu­je się, że Pol­ska – z rocz­nym wzro­stem kosz­tów wy­na­gro­dzeń o ok. 6,1 proc. w III kw. ub. r. – na­le­ży do li­de­rów w UE. Wyż­szą dy­na­mi­kę od­no­to­wa­ły tyl­ko Ru­mu­nia i Bu­ła­ga­ria – od­po­wied­nio o 10 i 7,3 proc.

Tak­że in­ne pań­stwa Eu­ro­py Środ­ko­wo-Wschod­niej mo­gły po­chwa­lić się w III kw. znacz­nie więk­szy­mi zwyżkami wy­dat­ków na wy­na­gro­dze­nia niż kra­je Eu­ro­py Za­chod­niej. Przy­kła­do­wo w Niem­czech, zwięk­szy­ły się one o 2,9 proc., we Fran­cji o 2,2 proc., w Por­tu­ga­lii po­zo­sta­ły bez zmian, a w zban­kru­tow­nej Gre­cji spa­dły o 4,7 proc.

Co cie­ka­we, znacz­ne róż­ni­ce we wzro­ście wy­dat­ków na pła­ce uwi­do­czy­ni­ły się naj­peł­niej wła­śnie w III kw. 2011 r. Wcze­śniej, zwłasz­cza w trud­nych kry­zy­so­wych la­tach  2009-10, dy­na­mi­ka w ca­łej UE by­ła sto­sun­ko­wo ni­ska.

– Wy­so­ki skok płac w Pol­sce w III kw. wy­ni­kał z dwóch po­wo­dów. Fir­my mia­ły bar­dzo do­bre wy­ni­ki, a ce­ny ro­sły sto­sun­ko­wo szyb­ko. Stąd pre­sja na wyż­sze pła­ce, któ­rą pra­co­daw­cy by­li w sta­nie speł­nić – uwa­ża Piotr Po­pław­ski, eko­no­mi­sta BGŻ. Do­da­je, że wów­czas na­sza go­spo­dar­ka w ogó­le znaj­do­wa­ła się w do­brej kon­dy­cji, bo ko­rzy­sta­ła jesz­cze ze sto­sun­ko­wo moc­ne­go po­py­tu w kra­jach UE, a do­dat­ko­wo eks­port wspie­ra­ło sła­be eu­ro.

– Po­dob­nie mo­gło być w ca­łej Eu­ro­pie Środ­ko­wo-Wschod­niej, któ­ra w więk­szo­ści ko­ope­ru­je z Za­chod­nią – do­da­je Po­pław­ski. Rze­czy­wi­ście, wy­so­kie­mu wzro­sto­wi wy­dak­tów na wy­na­gro­dze­nia w Pol­sce to­wa­rzy­szył spo­ry skok PKB – o 4,3 proc. Po­dob­nie w Es­to­nii – go­spo­dar­ka i za­trud­nie­nie zwięk­szy­ły się o ok. 8,5 proc. W Ru­mu­nii, po spad­kach w 2009 i 2010 r., PKB wzrósł o 4,4 proc., choć za­trud­nie­nie spa­dło o 2,7 proc.

– To, że kra­je na­sze­go re­gio­nu po­wró­ci­ły na ścież­kę wyż­szych wzro­stów wy­na­gro­dzeń jest po­zy­tyw­nym zja­wi­skiem – ko­men­tu­je Ma­te­usz Wa­lew­ski, ekonomista PwC. – Ma­my prze­cież spo­ry dy­stans do nad­ro­bie­nia. Więk­sze pła­ce to wyż­szy po­ziom ży­cia i za­moż­no­ści,w któ­rym wciąż od­sta­je­my od Eu­ro­py Za­chod­niej  - do­da­je.

Na ra­zie nie ma też obaw, że pol­ska go­spo­dar­ka przez to do­ga­nia­nie tra­ci na kon­ku­ren­cyj­no­ści. – Do­pó­ki wy­daj­ność pra­cy ro­śnie szyb­ciej niż pła­ca, do­pó­ty wszyst­ko jest w po­rząd­ku – za­uwa­ża Piotr Biel­ski, eko­nom­si­ta BZ WBK. Po­za tym prze­paść w no­mi­nal­nych za­rob­kach jest wciąż ogrom­na. U nas śred­nio wy­no­szą one 3,4 tys. zł, w Niem­czech – 3,2 tys. eu­ro.