Francja ma już wszystkiego dość. Macron ma rekordowo niskie poparcie

Czy Republika, a wraz z nią zjednoczona Europa, przejdzie 2026 rok suchą stopą, zachowując u władzy w Paryżu rząd wspierający integrację? W wyjątkowo krótkim, dziesięciominutowym orędziu noworocznym Emmanuel Macron zasygnalizował, że w to wierzy. Zapowiedział, że zadba, aby wybory prezydenckie wiosną kolejnego roku odbyły się w należytej, spokojnej atmosferze.  – Francja się trzyma, la France tient bon – zapewnił swoich rodaków prezydent.

Dla wielu Francuzów taka deklaracja oznacza jednak, że ich przywódca żyje w jakiejś alternatywnej rzeczywistości. Coś, co do tej pory zdarzało się w Białym Domu, ale raczej było obce Pałacowi Elizejskiemu.

Macron wkracza w nowy rok z rekordowo niskim poparciem. Ufa mu już tylko 25 proc. wyborców. Jak wynika z kompleksowej analizy stanu nastrojów społecznych przygotowanej przez  prestiżową paryską uczelnię Sciences Po, 90 proc. uważa, że kraj „stacza się”, w tym 32 proc. „nieodwracalnie”.

Choć koniec prezydenckiej kadencji w maju 2027 r. już nie jest odległy, aż 58 proc. pytanych nie chce nawet tyle czekać. Oczekuje, że francuski przywódca poda się do dymisji już teraz.

Rentowność francuskich obligacji jest już wyższa, niż włoskich czy greckich

Taki scenariusz wcale nie jest wykluczony. Premier Sébastien Lecornu nie ma większości w parlamencie. Jego liberalny blok może liczyć na 120 głosów w 577-osobowym parlamencie. Aby przetrwać, musi balansować między liberalnymi oczekiwaniami umiarkowanej prawicy (Republikanami), a rozbudową osłon socjalnych, jakiej chce umiarkowana lewica (Socjaliści). Z tego powodu pod koniec mijającego roku poświęcił najważniejszą reformę Macrona: został zawieszony plan przesunięcia wieku emerytalnego z 62. do 64. roku życia. O jego przyszłości ma już zdecydować przyszły prezydent.

De facto oznacza to, że Macron stracił zdolność przeprowadzenia zmian. Jeśli jednak akrobatyczne figury Lecornu skończą się jego upadkiem, konieczne będą przedterminowe wybory parlamentarne. Wedle sondaży wygra je skrajnie prawicowe Zjednoczenie Narodowe.

Aby zapewnić funkcjonowanie państwa, w grudniu Lecornu przeprowadził przez parlament prowizorium budżetowe. Nie pozwala ono jednak na ratowanie finansów publicznych. Dług kraju przekroczył 3,5 biliona euro, co odpowiada 117 proc. PKB. Tylko Grecja i Włochy mają w Unii proporcjonalnie większe zobowiązania. Paraliż polityczny przy minimalnym wzroście gospodarczym (0,9 proc. w 2026 r. według Komisji Europejskiej) niepokoi rynki finansowe. Tym bardziej, że rząd chce w 2026 r. pożyczyć rekordowe 310 mld euro. Rentowność francuskich obligacji, czyli premia, jakiej domagają się inwestorzy za ryzyko zakupu długu Francji, jest już wyższa, niż Hiszpanii, Włoch i Grecji.

Czytaj więcej

Komentarze

Jędrzej Bielecki: Macron wycofuje się. Po angielsku

Prezydent ponownie desygnuje Sébastiena Lecornu na premiera. Ale już na zupełnie nowych warunkach.

Nie tylko oczekiwanie dymisji Macrona świadczy o ogromnej frustracji kraju, wręcz rewolucyjnych nastrojach nad Sekwaną. We wspomnianej analizie Sciences Po 59 proc. Francuzów uważa za usprawiedliwiony ruch „bloquons tout” (zablokujmy wszystko), który miał doprowadzić do całkowitego paraliżu kraju. A 43 proc. domaga się natychmiastowego rozwiązania parlamentu. 96 proc. przyznaje, że jest „wściekła” z powodu kondycji, w jakiej znajduje się kraj. Powodów tej frustracji jest wiele, choć ankietowani najczęściej wskazują na drożyznę, przestępczość i nadmierną imigrację.

Właściwie całe społeczeństwo straciło wiarę w system polityczny. Tylko 10 proc. ufa jeszcze partiom politycznym, a 20 proc. deputowanym. Jednocześnie jednak 82 proc. deklaruje zaufanie do małych przedsiębiorstw, a 47 proc. – do dużych. Z perspektywy Polski szczególne zaniepokojenie musi budzić to, że tylko 40 proc. Francuzów pokłada ufność w Unii Europejskiej. Mowa przecież o drugim, największym płatniku netto do budżetu UE, bez którego Wspólnota istnieć nie może.