[b]Tak postanowił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z 22 kwietnia 2010 r., II SA/Gl 1003/09 [/b]

[srodtytul]Jaki jest problem[/srodtytul]

Wójt gminy orzekł o wymeldowaniu R.K. z miejsca pobytu stałego. Decyzja została doręczona P.C., która została ustanowiona kuratorem dla nieobecnego R.K.

R.K. zastępowany przez adwokata B.Z. wniósł odwołanie od decyzji organu I instancji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu. W uzasadnieniu podał, że w związku z wykonywaniem pracy poza granicami kraju decyzję doręczyła mu żona (autorka wniosku o wymeldowanie) w czasie pobytu w Polsce. Odwołujący podkreślił, że jego adres oraz numery telefonów kontaktowych były znane rodzinie.

Wojewoda stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji wójta. Organ odwoławczy wskazał, że nie można przyjąć, iż bieg terminu do wniesienia odwołania rozpoczyna się od dnia, kiedy strona zastępowana przez przedstawiciela dowiedziała się o decyzji, gdyż czyniłoby to zbędną instytucję przedstawiciela dla osoby nieobecnej.

Sprawa ostatecznie trafiła do sądu.

[srodtytul]Skąd to rozstrzygnięcie[/srodtytul]

WSA stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Sąd przypomniał, że w przypadku gdy strona jest reprezentowana w postępowaniu administracyjnym przez przedstawiciela ustawowego ustanowionego na podstawie art. 34 § 1 [link=http://www.rp.pl/aktyprawne/akty/akt.spr;jsessionid=FEBF877810A694D887EFA3AF1E7616A4?n=1&id=133093&wid=296180]kodeksu postępowania administracyjnego[/link], decyzję administracyjną organ doręcza stosownie do art. 48 § 1 k.p.a. temu przedstawicielowi. Doręczenie decyzji przedstawicielowi jest równoznaczne z doręczeniem decyzji stronie. Tym samym termin do wniesienia odwołania biegnie dla tej strony od dnia doręczenia decyzji kuratorowi.

Autopromocja
CFO Strategy & Innovation Summit 2021

To już IV edycja kongresu dla liderów świata finansów

WEŹ UDZIAŁ

Zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 134 k.p.a. Przepis ten nakazuje organowi odwoławczemu stwierdzenie w drodze postanowienia uchybienia terminu do wniesienia odwołania, a postanowienie to ma charakter ostateczny.

Norma wynikająca z tego przepisu ma charakter bezwzględnie obowiązujący i nie pozostawia organowi odwoławczemu jakiejkolwiek sfery uznania. Skoro zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie (lub kuratorowi, w przypadku gdy został ustanowiony), to jest oczywiste, że odwołanie skarżącego zostało złożone po terminie.

Mimo to nie można uznać, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Odwołanie zostało złożone wraz z wnioskiem o przywrócenie uchybionego terminu, którego to wniosku organ odwoławczy nie rozpatrzył, podejmując stosowne postanowienie.

Postanowienie o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania organ odwoławczy może wydać dopiero po ostatecznym rozpatrzeniu prośby strony o przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu wyłącza dopuszczalność wydania postanowienia o uchybieniu terminu, a zatem przed rozpatrzeniem prośby strony o wydanie takiego postanowienia jest ono niezgodne z prawem.