Barbara Piwnik o pozwaniu Zbigniewa Ziobry przez sędzię Justynę Koskę-Janusz

Odwołana z delegacji sędzia Justyna Koska-Janusz pozywa ministra sprawiedliwości Zbigniewa Ziobrę. Chodzi o odwołanie z delegacji bez uzasadnienia i ostre słowa, jakich użył. Jego zdaniem sędzia „miała się wykazać wyjątkową nieudolnością" i nie poradzić sobie „z prowadzeniem prostej, choć głośnej sprawy". Pozew trafił do sądu, wyznaczono sędziego referenta, ale ten nie chce w niej orzekać. To strach?

Barbara Piwnik: Nawet tego nie zakładam. Jeżeli sędzia miałby się bać orzekać w sprawie przeciwko ministrowi, oznaczałoby to, że stracił kwalifikacje do pełnienia urzędu. Sędzia bać się nie może.

To jednak może być szczególny proces.

A na czym ma polegać jego szczególność? Sprawa jak sprawa. Jest pozew, trzeba się nad nim pochylić i orzec. W swojej karierze miałam na sali różne ważne albo znane osoby. Nawet do głowy mi nie przyszło, żeby się bać.

Stała pani kiedyś po drugiej stronie sędziowskiego stołu?

Tak. Przed laty jako oskarżyciel posiłkowy byłam osobą pokrzywdzoną przez działanie mediów. Dla przejrzystości proces został przeniesiony do Sądu Rejonowego w Żyrardowie.

Dobrze się stało?

Uważam, że bardzo dobrze. Pierwotnie mieli w niej orzekać sędziowie z Warszawy. W większości ich znałam, więc się wyłączyli. Sprawa trafiła gdzie indziej.

Takie przekazanie sprawy do innego sądu to zdrowe rozwiązanie?

Tak, i nie chodzi o to, że sędziowie będą się bali orzekać. To najlepsze rozwiązanie dla dobra wymiaru sprawiedliwości. Chodzi o to, by nikomu, nawet osobie postronnej, nie przeszło przez myśl, że na wyroku zaważyły inne okoliczności niż faktyczne dowody i prawda.

Ale są np. sprawy dyscyplinarne, w których sędziowie orzekają wobec innych sędziów. Nikt tych spraw z reguły nigdzie nie przenosi.