Roch Zygmunt: Grzegorz Braun wyrasta z ekonomii III RP. Lider Korony pomoże Donaldowi Tuskowi zachować władzę

„Płaca minimalna to bardzo szkodliwe rozwiązanie. Powinna być liberalizacja gospodarki polegająca na tym, żeby zostawić wolność umowy zatrudnienia pomiędzy pracodawcą a pracownikiem” – autorem tych słów nie jest bynajmniej Leszek Balcerowicz tudzież inny zatwardziały mainstreamowy liberał, a poseł Roman Fritz z Konfederacji Korony Polskiej; partii Grzegorza Brauna, która – ku niemal powszechnej zgrozie, bo również podzielanej przez polityków PiS – zalicza ostatnio pokaźne sondażowe zwyżki.

Czytaj więcej

Polityka

Kłopoty Brauna na TikToku. Platforma usuwa treści europosła

Po interwencji organizacji pozarządowej najpopularniejsza platforma społecznościowa wśród młodzie...

Jednocześnie roztaczany jest wokół Brauna nimb nowości. W końcu, wyłączając kompletny margines, w III RP nie było polityka, który tak ostentacyjnie obnosiłby się ze swoim antysemityzmem. W tym sensie lider KKP jest „antysystemowy”. Niewykluczone, że jest to jedna z niewielu spraw, w których faktycznie Braun reprezentuje coś dotąd niewidzianego. Jego program ekonomiczny – czyli jedna z kilku kluczowych spraw, w jakich politycy powinni mieć poglądy i propozycje – to bowiem zwulgaryzowana i uskrajniona wersja tego, co liberalny mainstream polityczny i medialny mówił przez ostatnie 30 lat.

Grzegorz Braun jest owocem wieloletniej liberalnej hegemonii intelektualnej

Przypomnijmy sobie, co się działo, gdy za rządów Prawa i Sprawiedliwości podnoszono płacę minimalną. Głosom, że firmy masowo się zamkną, a bezrobocie wzrośnie (do czego nie doszło) nie było końca. Podobnie sprawa się miała z programem 500+; Polacy mieli przepijać świadczenia, a budżet miał się zawalić. Nie zawalił się.

Tamte dyskusje były jednak echem tego, jak debata ekonomiczna wyglądała przez poprzednie dekady wolnej Polski – każdy musiał być kowalem własnego losu, a państwo fundamentalnie miało utrudniać ludziom życie. Estera Flieger kilkukrotnie celnie pisała na łamach „Rzeczpospolitej”, że taki dyskurs wychował wyborców Konfederacji; jak widzimy, położył również podwaliny pod to, co mówią dziś współpracownicy Grzegorza Brauna.

Gdyby bowiem posłuchać tego, co poseł Fritz mówił w zacytowanej rozmowie z Łukaszem Jankowskim na falach Radia Wnet, to jest tam pełen liberalny repertuar, którym spokojnie mógłby się posłużyć niejeden ekonomista w TVN24: płaca minimalna powoduje bezrobocie, podział między przedsiębiorcami i pracownikami jest „fałszywy”, a w ogóle to należałoby wrócić do przepisów dotyczących działalności gospodarczej, jakie funkcjonowały w latach 90.

W tym świetle nie dziwi skądinąd, że – jak przypomniał Bartłomiej Orzeł na portalu X – poseł Fritz w 1991 r. startował do Sejmu z list… Kongresu Liberalno-Demokratycznego, czyli niegdysiejszej partii Donalda Tuska.

„Antysystemowość” tego, co mówi poseł Korony i jemu podobni, zasadza się głównie na tym, że już nawet Koalicja Obywatelska – zdaje się – przynajmniej częściowo odrobiła lekcję z lat 90. Ale co mainstream zasiał wiatru, to jego. Nawet bowiem, jeśli dziś Braun chce przelicytować wszystkich, to dzięki wieloletniej liberalnej hegemonii intelektualnej jego szalbiercze postulaty (likwidacja PIT, CIT i docelowo VAT) mogą trafiać na podatny grunt i nie zrażają – przynajmniej na razie – wyborców, dla których te propozycje byłyby zresztą skrajnie niekorzystne.

Dlaczego Grzegorz Braun wzmacnia Donalda Tuska?

Paradoksalnie, „antysystemowość” Korony może się obrócić przeciwko zmianie władzy. Słusznie pisze na łamach „Do Rzeczy” Piotr Semka: „Partia Grzegorza Brauna może jawić się jako bomba zegarowa podłożona pod jakąkolwiek przyszłą większą koalicję po prawej stronie”. Michał Kolanko informował, że Jarosław Kaczyński – na dziś – wyklucza koalicję z Braunem „nawet za cenę pata”. To trzeźwe, biorąc pod uwagę, że zuchwały lider KKP prawdopodobnie zażądałby od PiS-u zakończenia wsparcia dla Ukrainy czy działań realnie zmierzających do polexitu. Kaczyński nie może się na to zgodzić.